yaklaş bak ne dicem

2010-05-12T23:32:00.000-07:00

sürekli arayış içinde olma hali halsizleştiriyor beni.

Nihilist Manifesto

2010-04-28T03:56:00.000-07:00

1. Yaşadığın hayatı sevmek için bir sebep bulamıyorsan yaşadığın hayatı seviyormuş gibi yapma.

2. İnsanların ezici çoğunluğu asla düşünmez, düşünenler de asla ezici çoğunluk olmaz. Ayrımı gör! Tarafını seç!

3. Tarafını seçemiyorsan bari sadece yaşa, hırslarından arın; bir su yosunu ya da yaban otu ol.

4. Cevaplarıyla ilgilenmediğin sorular sorma.

5. Hayatta başarmak için yeteneğin ya da sebebin yoksa uğraşma boşuna, bir şey olmakla yetin. Sahip olma, sadece ol!

6. Bir şey olmak için yeteneğin ya da sebebin yoksa sadece var olmakla yetin. Bir şey olma, sadece var ol!

7. Var olmak için yeteneğin ya da geçerli bir sebebin yoksa sadece tahammül et hayata.

8. Toplum ile benlik arasında derin bir uçurum, onun üzerinde de sarsak bir asma köprü varsa umutsuzca ikisini bağlamaya çabalamak yerine pekâlâ asma köprüyü yakıp topluma veda etmek suretiyle ebediyen benliğin tarafında kalabilirsin.

9. İçerideki uçurum seni dışarıdaki dünyadan daha çok heyecanlandırıyorsa pekâlâ içine, yani kendi zihnine düşebilirsin.

10. Sevdiğin bir arkadaş bulursan eninde sonunda hepimizin var oluşsal açıdan yalnız olduğunu, sonsuz yalnızlığın er ya da geç en beklenmedik arkadaşlıklara bile galebe çalacağını unutacak kadar alışmaya kalkma ona.

11. Önceki maddeyi unutacak kadar alıştığın bir arkadaş bulsan dahi hayatın başka başka alanlarında seni hezimete uğratabileceği gerçeğini asla gözdem kaçırma. En iyi arkadaş dahi zor durumda bırakabilir seni. Doğumda ve ölümde olduğu gibi tavlada da yalnızız.

12. Şu hayatta ne yaparsan yap, sakın ola anneni değiştirmeye çalışma. Annenle kurduğun yahut kuramadığın ilişkiyi de değiştirmeye çalışma zira bu girişim ancak hüsranla sonuçlanır. Sadece kabul et ve razı ol. Eğer sadece kabul edip razı olamıyorsan başa dön, ilk maddeye tekrar bak.

Elif Şafak

2010-04-14T23:17:00.000-07:00

24 yıl öncesi... baharın tam ortası…
doğdum, büyüyorum, ölücem…
"tüm" insalık gibi "tüm" zamanları içimde barındırıyorum hepsi bu…

Rachel Corrie

2010-03-21T03:03:00.000-07:00

sadece 16 martta facebook sayfalarının avatarlarını süslemek,sanal kahramanlık yapmak isteyenlere prim vermek için ölmedin sen...

barış için öldün.gerçek bir kahramandın.cennette filistin çocuklarıyla birlikte mutlu olduğunu düşlüyorum ve uğrunda öldüğün barış için kendimce bir şeyler yapmaya çalışıyorum.senin kadar kahraman ve cesur bir ruhumun olmamasına üzlüyorum birde...

Rachel Corrie

April 10, 1979 – March 16, 2003

2010-03-08T01:24:00.001-08:00

yollar çocukluğumdan beri üstüme yapışan lanet gibi.ilkolul arkadaşlarım,çocukluk arkadaşım,komşularım,sevdiğim adam,8 yıllık kadim dostlarım ve şimdide 1 yıldır tanıdığım ama sanki asırlarca beraber yaşadığımızı sandığım dostumu ayırıyor benden...
hayat beni hep yollarla dize getirmeye çalıştı hep bir şekilde sıyrılabildim melankoliden.herkesin kendimin bile alternatifi olduğuna inandım hep yeni düzenlere kolayca uyum sağlayabildim.yollara inat hiç unutmadım yaşadıklarımı her gün tazelemekten vazgeçmedim.geçmişe dönük biri demeleri bundandır..
ama şimdi çok yoruldum.yaşlandım.yaşlanmak için ellerinin buruşmasına gerek yok,yılları saymaya gerek yok,çok tecrübeler yaşamana çok büyük zorlukları aşmana da gerek yok bence.artık yorulduğunu hissedip kendi hayatına bile uzaktan seyirci kalıyorsan yaşlanmışsın demektir.
hayatta hiç bir şeye bağlanmak yok bundan sonra.bağlandın mı kopartmak farz oluyor zira...

2010-02-09T04:35:00.000-08:00

Zamanında yaktığım tüm umutları o cafede söndürmemin adına...

bir hırsızın yazıverişleri

2010-01-25T00:12:00.000-08:00

Gönlümün sırtına bir yelek atmıştım, sonbahar sevişirdi dallarım ile... İçimde bir kıvılcım var olup yangına bedel dumanlanırdı. Okyanus dokunmaya ürkerdi, kendi buharını tatmaya korkardı. Kafatasında bambaşka bir vücut vardı.Tebessüm ile boğazıma nokta tıkayan bir bedendi o. Sözüm tükenmezdi ona, iki nokta da ben yetiştiririm kendi gırtlağıma... Vakit bağıra çağıra demlerken bizi, devirirdi beni cümlelerinde, basardı ünlemini içime. Korkmazdı acıtmaktan, korkmadığım için acımasından…

Akıl gurultumdan onu duyamıyordum başlarda. Kalbimin peşine düştü düşeli aklım kayıplara karışmıştı. Besleyebilecekse yanaşmalıydı fakat kuru kuruya onunla dolan boşalmış içime su dahi serpememişti. Tüm yüzsüzlüğümle açmıştım ağzımı yummuştum gözümü. Küçüktüm; gerçi çocuğum ben hala, trilyon yaşlarında hala anne rahminde saklanan bir hücreyim. Öldüğüm gün ilk ergenlik sivilcemi Çıkartıp oynayacağım...

Ardından söndürüldüm aniden... Fark etmiştim ki aşk uzaktakinin adıymış... Yakınken sadece bir anlık hevesmiş. Fantezilerden soğuyordum onu düşledikçe, onu düşünemedikçe. Başıma sık sık üşüşenler tarafından üşüyerek korkutuldum. Bilerek, kendisi tarafından, benim bilmediğim bir şekilde oldu. Bu daha korkutucuydu.

Beni tanrı sanmamalıydı, her arzunuzu yerine getiremezdim ben. Saklardı kendini ruhum, gizli bir köşeye. Ağlayıp dururdu kuytuda kendi için... Bencilce incittim onda ki kendimi. Pişman olmayacak kadar kibirli ve anlamlı bir asalet siz anlamasanız da. Muz yedi diye kendini kadın sayan maymun iştahlı dişiyle tanışmamıştım hiç aynalarda. Meğer ne ben kadar hovardaymışım! Kuşanmıştım annemin rahminde giyindiğim ten kokan zırhımı, hazırdım... Koparsaydı fırtına, geçemezdi tenimden kasırgası dahi. Fark ettim ki kimsenin aşkı sevdası kalıcı değilmiş insan tenimin hafızasında.

Gidemez günlerim, toplarım onları teker teker tenimdeki çiziklerde. Koleksiyonunu yaparım saatlerin, biriktiririm günleri. Bir kelebek koleksiyonu tutturmuş zamanım, renklerini çalıyorum insanlardan. Ben bir ruh hırsızıyım. Tekrar yaşayamayan, yaşanılamayan rengârenk kanatlarımla gömüleceğim akıllara, toprağıma mumlar dikilecek, türbesi olacağım hevesin! Uçamam yalnızlıktan, yorgunluktan zamanla kuruyacak kanatlarım... Affedilişlere muhtaç olmaya ihtiyacım olduğunu gururuma tekme atmamak namına salkıyacağım evrenden.
Keşke kaba kuvvetin mantığını anlayabilseydim, dokunsaydım size derin derin... Aşklarımla sevdalarımla, gönlümle konuşmaktan korktuğum için yazıyorum, insanlarla konuşmaktan korktuğum için. Okumuş gözlerle kulak misafiri olurlarken bana, ses çıkartamıyorlar. Mırıldansalar bile benim öncesinde sağır edilen kulaklarımı titretemiyorlar. Sakin, sessiz izliyorlar taraflarında. Sitemlerinden, müdahale gürültülerinden, yanlış anlamalarından bihaberim. Haberdar olmak istemediğimden yazıyorum. İşteş fiilleri sevemiyorum. Sevişmekte dahi… İsteyemiyorum. Kendimi duyamayacak kadar yakın olmak istemiyorum onlara. Her dediğimi dalga veya sansürlü anlamaları epey içime kapatıyor beni. O dalgalarda boğabilirler insanlığımı. Bu yüzden... Sağırım ben, dilsizim her daim. Bana, benim kendime yaklaştığım gibi yaklaşın... Tüm duyularınızdan kurtulup akla sahip gözlerinize itimat edin...

Ben yazamam her zaman... Uzun uzun yazmak gelir içimden kısa ünlemli duygularım depreştiğinde... Deprem yaratır hislerim, kalemimin ucuna nişan alıp kırarlar ilhamımı. Yıkılırım. Zannederler ki pes edişimin fermanıdır bu durum. Oysaki hırsımı kamçılarlar hızsızlıklarıyla. Enkazım dahi sayfamı korkutur, ruhumun soluğu parmak uçlarımdan kırmızı mürekkep akıtır. Devamını görüp kıskanırım ardından cümlelerimi ve silerim zihnimi. Saklayamam kendime dahi... Bu yüzden defter defter yakmışımdır mazimin çetelesini. Kimse okusun isteme. Kimseye kalemimi, kâğıdımı, klavyemi ya da her ne ise yar etmem, elimde değil edemem. Kendimi dahi okutamam insanlara bazen... Bu görünürde ki karalama zamanında ara ara tükürdüğüm ardından yalayıp kendimi tiksindirdiğim ve şuan yüzünüze kustuğum satırlardan ibarettir. O kadar acizimdir. Yenilgiye alıştığı için sevinip galibiyete kavuşanlardan olmanın acizliği.
Kıskançlığım da sadece kendimedir. Ben bana aşığım, bana sevdalı... Aldatırım ben hariç her kim varsa içimde, dışımda. Acısı oldum ömrümün sofrasının... Acıyorum kendime bazen, acıtıyorum kendimi... Ben acıyı seviyorum... Saçmalıyorum da. Ve ispatıdır yazamıyorum dediğim anda yazıverişlerim.

kalemini çok sevdiğim bir arkadaşımın benim için yazdığı yazı..ben beni anlatırken tek o duymuş o yazmış..

2010-01-19T13:17:00.000-08:00

“Bu dünyanın camlarını kırmak istiyorum. Babamın
büstünü de kırmak istiyorum. Ben büstleri değil, insanları
seviyorum.”

Arat Dink

2010-01-18T03:22:00.000-08:00

tek düze geçen günlerde yazmaya değer şeyler bulmak beni aşan bir hadise...Türkiye gündemi ile ters orantılı giden bir yoğunluğum var sanırım.hayatımda her şey aynı.yatıyorum kalkıyorum işe gidiyorum seviyorum üzülüyorum v.s. (sevmekten sonra üzülmek fiili yanına nasıl güzel yakıştı).dönelim ülke gündemine.nerden başlasam diye bocalıyorum yazmaya niyetlendiğimde.kozmik odasından tut,sivil darbe söylemlerine kadar her şey çok şişirme ve çokça ciddiyetsiz bana göre.

3 askeri , bir post modern darbe, bir de e-muhtıra sığdırabilen bir ülkede yaşayan sıradan bir vatandaş olarak darbe girişimlerine inanmayanlara da ben inanamıyorum aslında.benim yazacaklarım bundan ibaret gerisini görsellere bırakıyorum.

şimdilik bu kadar.rahatlamak adına yazmak gibisi yokmuş-tekrardan hatırlamak güzel-

koca yılın kısa (?) özeti...

2009-12-08T10:40:00.000-08:00

2009 un ilk günleri gözyaşları ve beklemeler içinde geçti. Şizofren gibi başka bir şehirde her gördüğüm silüette onu gördüğümü sanmam ve tepki vermem kuzenimin hakkımda tamamen delirdiğimi düşünmesine neden oluyordu. Neyse ki bu melankoli hali sanırım sadece 5 gün sürdü. Ben o 5 gün belki çok ağladım asla yapmam dediğim şeyleri yaptım bekledim filan ama hepsine değmişti. İstediğim olmuştu. Zorla da olsa onu karşıma almayı başarmıştım. Aradan geçen 2 yılı bir saatte telafi edebilmem gerçekten başarıydı bana göre. Ve işim bitmişti. Artık tekrar onu görmek için çabalamayacaktım. İstediğim olmuştu. Zayıf olmama rağmen ilk defa güçlü gibi görünebilmek bana iyi gelmişti. Enteresan bir şekilde bitirebilmiştim onu içimde…

En azından o an için…

Sonra tekrar şehrime döndüm. Yeni başlangıçlar yapmaya hazır bir şekilde.Ocak ayında yeni başlangıç yapanların istatistiği alınsa yüzde 90lara varırız değil mi? sürü psikolojisi? Olsun benim bir şikâyetim yok. Değişim her zaman iyidir.

Ama istatistiklere tekrar bir göz atalım o yüzde 90lara varan kişilerin yüzde kaçı gerçekten değişebildi? Ben değişememişim. Çoğumuz yeni sayfa açtım demekle kalıyoruz.

İşte bu kötü…

Ocak ayının ilerleyen zamanlarında aktif siyasette rolüm olsun istedim. Kaderin cilvesine bak ki tam da yerel seçim zamanının hızlandığı bir döneme denk gelmişim].toplantılar, sözler, kızgınlıklar v.s.

seçim zamanı herkes eteklerindekini döker ve o arada duyduklarının yüzde 90 ı yalandır…(90 sayısına niye takıldım bilmiyorum =))bu yıl siyaset bana çok şey öğretti. Mesela çıkarcı olmayan adam yok denecek kadar az. Mesela siyasette hep yosunlaşmış insanların sözlerine itimat edilir. Gençsen çaylak damgasını yersin. İnsanlar nasihat vermeye bayılır. Yalan söylemek insanlara normal gelir.

Ama her şeye rağmen eğer sen senden sonraki neslin daha demokratik bir ortamda yaşaması için uğraş veriyorsan bunların hepsi vız geliyor ve enteresan ama siyaseti bu kötü özelliklerine rağmen sevmeye başlıyorsun.

[ Bulunduğum partinin adını açıklamak istemiyorum Çünkü ne kadar inkâr etsek, biz genellemeyi seven bir toplumuz. Ve hoşgörümüz sıfır. Bu yüzden ne söylersem söyleyeyim beni benim ideolojilerimle değil partimin ideolojileriyle yargılayacaksınız]

Ocak şubat ve mart ayı seçim yoğunluğu ile geçti. Harikaydı.7/24 beraberdik. Mitinglere katılım sağlıyorduk. Siyaset, gündem her şeyi konuşuyorduk. Ve güzel geçen her şey gibi bu da çabuk geçti.Nisan ayı benim için oldukça durgun geçer gibi düşünmüştüm. Başlarda o seçim yoğunluğunun artık bittiğini ve etrafın tenhalaştığını görmek bocalamama neden olmuş bile olsa sonra benim ve arkadaşlarımın duygusal bağlamda yaşadıkları, benim yapmam gerekenler, kimilerinin beni uzaktan yargılamaya bayılıyor olması nisan ve mayıs aylarını da oldukça yoğun geçirmeme neden olmuştu.

Ve haziran…Girmem ve kazanmam gereken bir sınavım vardı. Ve önümde tam 1,5 ay… Siyasetten geri kalmadım. Toplantılarıma devam ettim. Hatta projeler bile hazırladım. Projemi en güvendiğim yakın arkadaşımla paylaştım. Zaten düşünce ve projenin doğuşu ikimizin bir sohbeti vesilesiyle olmuştu. Komisyon oluşturdum. Toplantılar yaptım. Ses getireceğine inandım. Beni projenin başkanı seçtiler sonra o yakın arkadaşım akrabalarının düğünü, tatil, taşınma derken ilgilenemedi pek. Başlarda sadece bu nedenlerden sanıyordum ama ileriki zamanlarda onun “senin bu projeyi tek başına sahiplendiğini görünce bende kendimi çekmiştim ve olup biteni uzaktan izledim sadece katılım sağladım” demesiyle başka nedenlerinin de olduğunu anlamış oldum. Kendine göre haklıydı belki ama ben yarı yolda kalmıştım. Başaramamıştım. Bunu yapmak yerine beni uyarabilirdin diyebilmiştim sadece.Sonraları unuttum gitti. Sonuçta yakın arkadaşımdı. Ve ne düşündüğünü geçte olsa söylemişti. Kin tutmak bana göre değil hiç olmadı.

Haziran ve temmuz da geçmişti. Temmuzda birde sınavıma girmiştim ve hani o ocak ayında beni çok ağlatan ve benim bitirdiğimi sandığım kişiyle işler baya düzelmişti. Her şey iyi gidiyordu.

Lakin ağustos öyle geçmedi…Önce o kişiyle aram tekrar bozuldu. Çok sevmeme rağmen bir karar vermem gerekti. Kararım arkadaş kalmak daha mantıklı demekti

Dedim… Karşı çıkmadı ve bitti.

Ben niye ve nasıl bittiğine kafa yorarken sınav sonuçları açıklandı. Puanım yüksekti hatta baya yüksekti.80 sorudan 4 yanlış iyi bir neticeydi. Ama yeterli değildi. Benim maksimum 2 yanlış yapmam lazımdı. İstediğim yerler çok yüksek yerlerdi.Olmadı.Sonra proje bitti.Benim için ağustos kâbuslarımın başlangıcıydı ama daha her şeyle yüzleşmemiştim. Karalar bağlamak için erken olduğunu sonra öğrenecektim.

Ve eylül…

Eylül benim için alabildiğine durgun ve yeni bir şeyler yapma istekleriyle geçti. Yapmak istediğim hiç bir şey gerçekleşmedi.

Ekim’in sonlarına doğru işe girdim. o aralar birine aşık oldum sandım. Ama olmamışım. Hala karar veremiyorum yani. O çok ağlatan ve arkadaş kalmaya çalıştığım kişinin başka birini bulduğunu öğrendim. İş hayatının zor olduğunu da…

Kasım ve devam eden aralık ayı ise benim için kaybediş ayları…

Yeni insanlar tanımak güzel. Bu işin bana tek katkısı sanırım bu. Hala bir şeyler yapabilmek için uğraşıyorum kendi çapımda. Siyasetten vazgeçmiş değilim. Sınırlarımı zorlamak istiyorum. Kurban bayramında Ankara’ya gittim. Buram buram siyaset kokan yere hoş geldim diye mesaj attım arkadaşlarıma. İlk birkaç gün Ankara’da olmak çok güzeldi benim için. Sonra o çok ağlatan diyorum ya hani onunla görüştük. Arkadaşız ya hala. Onunla görüşmek bana hiç iyi gelmedi tabi. Arkadaş kalmanın ne kadar mantıksız olduğunu öğrendim. Hele ki hala seviyorsam. Onun benim yerime çoktan başka birini bulmuş olması gerçeği de yanında bonus tabi… Arkadaş kalmaktan da vazgeçtik. Konuşmama kararı aldık. Bu diğer başarısızlıklarımı da hatırlatınca baya kötü oldum ben. Çöktüm.

Yarın doğum günü.3 sene sonra onun doğum günüyle bu kadar ilgili olan ben, uzaktan sessiz ve sedasız onun bile haberi olmadan kutlayacak olmam kendime acımama neden oluyor.İşte böyle. Geçen koca yılın hafızamda bıraktıklarını olabildiğince yazıya dökmeye çalıştım.Yeni yılda yeni hayallerim olur mu acaba diye bekleyerek geçiriyorum şu aralar.

Çok yorulduğumu hissediyorum ama biliyorum ki dinlenme şansım olmayacak.

2009-11-25T16:09:00.000-08:00

üniversitelerde katsayı uygulaması (adaletsizliği) geri döndü.sayısaldan hukuk için uğraşan arkadaşlarımın döktükleri terin her damlası haram sana DARBECİ BARO.

Bu nasıl bir hukuk?Yılına göre karar veriyor.Daha önce biz YÖK ün işine karışmayız diyen hukukçular(???) için değişen ne ?

2009-11-15T12:36:00.000-08:00

Şimdilerde çok farklı tatlar yaşıyor olmanın dayanılmaz hafifliği diyebilmek adına neler verebilirdim? Çok şey… Ama ağır yaşadıklarım. Ve bunların hepsi benim hatam. Hata olsa bile ağırda gelse sevmek güzel.
Her gün görebilmek için türlü cambazlıklar, saçma sapan bahaneler v.s.
**
Sadece aşk ve sevgiden bahsetmek fevkalade iyi gelebilirdi bana, konuştukça aşkın içine batma durumları olur ya hani ve senin batmaman gerekir dudak bükerek başka konulara değinmek istiyorum. Ama güzel be. Sevmek yani.
**
Demokratik açılım sürecinde herkes iyi niyetli olsun dedik, empati dedik, barış dedik derdimizi anlatamadık. Milletin vekili olmuşlar hala ilkokul tadında devam eden hareketler sergiliyorlar. Milleti temsil etmenin sorumluluğunu kavrayamayan inatçı bay – bayanlar. Yüz karalarımız. Masalara vurmak kime neyi kazandırır?
**
Havalar iyice soğudu. Koordinatör bir ağabeyimiz var çalıştığım yerde sobaları içten yakalım önce demişti. Uyum sağlayabilirim. Evet.
**
Başta aşktan bahsetmiştim ya o benim için değil. Aşka inanmam ben kimseyi görmek için saçma sapan bahaneler uydurmam Duygu değil mantık lazım. Yersen .)
**
Kendini zorladıkça saçmaladığının farkında mısın Merve?
**
fark ettim, bu bloğu açtım açalı sürekli kafam karışık benim.

etki tepki

2009-11-02T02:17:00.000-08:00

2 Kasım Pazartesi 19:00 TÜNEL Meydanı DARBEYE KARŞI 70 MİLYON ADIM KOALİSYONU

üstüne eklenecek ne var ki ?
orda olunmalı.
ayrıca :
Mazlum-Der, DTP, DSİP, EHP, Genç Siviller, DÖH, Irkçılığa ve Milliyetçiliğe Dur De, ÖSH, yeşiller Partisi üyeleri ne duyarlılıkları için teşekkür etmeli.

bişey*ler

2009-11-01T06:08:00.001-08:00

Tanımlamalara, ayrıntılarda boğulmaya lüzum yok. Artık farklı yollarda yürüyorum. Gidiş yerim belli değil. Süregelen bir bekleme hali. Neyi niye beklediğini bile bilmeyen bir bünye.
Hayat karmakarışık zaman geçtikçe ve ben büyüdükçe daha bir çorba oluyor sanki…

3 senedir zorla devam ettirdiğim sevgilerim ve hayallerim mevcuttu. Şartlar ekim ayında bu yosunlaşmış alışkanlıklarımın üzerine kezzap döküp sorunlu bölgelerimi temizlememi söyledi. Başta istemedim. Ama zorladılar. Bende çaresizce temizlemeye çalıştım. Canım yandı. Çok ağladım. Ben bu sene ağlamadığım kadar ağlamışımdır herhalde. Anladım ki ağlamak sadece çocuklar için bir çözüm yolu. Hatta her çocuk için bile değil.

Bu sene nasıl biter kestirmek çok zor. Bir fikri dahi yürütemiyorum. Ya da tahmin etmekten korkar oldum.

Yazamadım buraya. Yazacak çok şey oldumu yazamıyorsun. Kelimeler birikiyor, birikiyor ama yerlerine güzel güzel dizemiyorsun. Yazmak ayrı bişey*.Dertlerini ustaca anlatan kalemlere buradan selam ediyorum.
Yazmadığım zamanlarda birkaç şey öğrendim. Hemen paylaşalım.
*bazen öyle sırlar olur ki onu sadece senin bilmen gerekir. Çünkü kendini ister sev ister sevme seni en iyi anlayan varlık yine kendin.
*sen iyi niyetlerle bir şeyler yapmaya çabalasan bile herkes iyi niyetli değil. Ve öyle şeyler yaparsın ki aslında ben bunu yapmak istememiştim sen nasıl böyle anladın demek zorunda bırakır hayat seni. Olan olmuştur. Bu durumlarda genelde çoktan insanlar kafalarında sen hakkında yargıya varıp hükmünü giydiriyorlar. Etiketlenmek kötü. Duygudaşlık şart.
*kalp kalbe karşı falan değil. Benden söylemesi

Bu yazıda böyle oldu. Biraz karamsar ve yoğunluklu olarak şaşkın. Umarım her şey değişir güzelleşir falan filan.
Hadi gittim ben…” şimdilik”.

not : o resim ruh halimi ne güzel yansıtıyor dimi? şaşkın v.s. ^^

bekle

2009-10-08T13:00:00.000-07:00

kökten olmasa bile derinden değişim var. tema,içerik,ben,blog,fotoğraf ...herşey değişecek.az kaldı.
başlığa uy. :)

2009-10-02T05:46:00.001-07:00

insanların bencil olmaları canımı sıkıyor.

...

2009-10-01T04:59:00.000-07:00

Birkaç evlik ıssız bir köy. Dağların yamacına kurulmuş. Yukarılarda, köyü tepeden gören bir askerî birlik var. Köy daha önce boşaltılmış sonradan köylülerin geri dönmesine izin verilmiş.
Hayatın ve ümidin uzağında yaşayan birkaç aile bulunuyor köyde.
Bu köyde, başka ülkelerin başka şehirlerinde yaşayan kendi yaşıtlarına göre çok büyük zorluklar içinde bir ömür süren Ceylan, küçük bir kız.
Bir keresinde götürüp fotoğrafını çektirmişler.
Herhalde ilk çekilen resimlerinde gözleri kapalı çıkmış ki biri onu uyarmış, “gözlerini açık tut” diye.
O da gözlerini kocaman açmış. Resmi öyle çıkmış.
Ceylan, on dört yaşlarında. Önceki gün hayvanlara yaprak toplamak için köyün biraz ilerisindeki koruluğa gitmiş. Bir patlama sesi duyulmuş. “Yukarıdan” gelen bir havan mermisi ya da roketle paramparça olmuş Ceylan.
Elleri ve dizleri kalmış geriye.
Bedeninin parçaları ağaçlara dağılmış.
Köyün muhtarı herkese haber vermiş. Kimse gelmemiş, kimse ilgilenmemiş.
Sonra bizim gazeteyi aramış. Olanları anlatmış. Birileri gelip de bir soruşturma yapsın diye beklemiş köylüler.
Doktorun, savcının geleceğini sanıyorlarmış. “Can güvenliği” nedeniyle gelemeyeceğini bildirmiş savcı. Kendi yerine, eline bir kamera tutuşturduğu imamı göndermiş, imam kızın ve vurulduğu yerin resimlerini çekmiş.
Ceylan’dan geriye ne kaldıysa toplayıp bir battaniyeye koymuşlar, dokuz kilometre ötedeki bir başka askerî karakola götürmüşler. Bir doktor, karakolun bahçesinde “otopsi” yapmış, kızın “bedeninde” şarapnel taneleri bulmuş. Resmî bir rapor tutmuşlar, Ceylan’ı gömmüşler. Bir daha kimse ilgilenmemiş. Ne askeriyeden bir açıklama, ne bir soruşturma, ne bir özür.
“Başınız sağolsun” diye köye gelen biri bile çıkmamış.
Ölen bir köylü kızı. İşi “büyütmeye” ne gerek var?
Oradaki insanların ölmesi kimin umurunda? Bizim gazete yazmasa Ceylan’la kim ilgilenir?
Bizim gazete yazsa Ceylan’la kim ilgilenir, onu da bilmiyorum ya.
Küçük bir köylü kızını askerî birlikten atılan bir mermiyle vurup ortadan kayboluyor devlet. Bunun hesabını kim soracak?
Bizim muhalefet partileri, “Kürt açılımı gerçekleşirse, demokrasi ve eşitlik gelirse Türkiye bölünür” diyorlar. Kürt açılımı olmadığında Kürt çocuklarını, kuş avlar gibi rahatça vurup öldürürsün ve “Türkiye yekpare kalır” öyle mi? Böyle mi sanıyorsunuz? Ceylan vurulalı 48 saat oldu, kimseden ses çıkmadı. Bu ülke çoktan bölünmüş. Siyasetçileri, gazetecileri, televizyoncuları çoktan bölmüşler ülkeyi. Ceylan, zengin bir şehrin, zengin bir semtinde yaşayan zengin bir Türk ailesinin kızı olsaydı ve “havan topu ya da roketle vurulsaydı” bu ülke bu kadar sessiz mi kalırdı?
Vicdan dediğiniz o tuhaf şey böyle durumlarda ortaya çıkıyor işte. Vicdanın varsa, öldürülenin kim olduğuna, ne olduğuna bakmıyorsun. O vicdan, o ölüm karşısında sızlıyor ve sen ayağa kalkıyorsun.
Siz, siyasi kararlar ülkeyi bölecek diye korkmayın, ülke “vicdanından” bölünüyor önce.
“Vatanım, vatanım” diye bağıran o Baykallar, o Bahçeliler, küçük bir kızın ölümü karşısında “benim insanım,” diye bağırmadığında bu ülke bölünür.
Başbakan, ıssız bir köydeki küçük kızın hesabını sormadığında bu ülke bölünür.
Medya, bu kızın ölümünün peşine düşmediğinde bu ülke bölünür.
Bu ülkeyi böyle bölüyorlar
. Benim umurumda bile değil ülke bölünür mü bölünmez mi...
Bu ülkenin vicdanı var mı yok mu, benim umurumda olan bu.
Ceylan’ı öldürüp böyle sustuktan sonra ülke “bütün” kalsa ne olur, bölünse ne olur?
Küçük bir kızın bu kadar rahatlıkla öldürüldüğü bir ülkenin “bütünlüğünden” ne yarar çıkar?
Issız bir köyde yaprak toplayan küçük bir kızı vurup öldürdüler.
Herkes sustu.
Ceylan’ın ölümü, eğer içinizde bir yere değmiyor ve sizin canınızı acıtmıyorsa, sizin vicdanınız Ceylan’dan çok önce ölmüş demektir.
“Birlik, bütünlük ve vicdansızlık” içinde yaşarız. Belki de “bütünlük” dedikleri bu ortak vicdansızlıktır.

Ahmet Altan

bu yazıdan ve Ceylan'ın haberinden sonra üzerine cümle kuramayacak kadar kadar üzgün ve acizim...

sevgili genç

2009-09-11T16:30:00.001-07:00

*anlıyorum büyüyorsun.kişiliğin oturuyor.önemli insan modları v.s. ok. hepsi hoş güzel şahane - de ,illa eleştirmek için eleştirme çabalarına girdiğinde buna dininden başlama.bak dinİN diyorum hala.bir aitlik söz konusu.ait hissetmiyorsan gönül işi olduğunun farkına var,ayıl birşeyler yap ama bunu pazar malı gibi ortaya sürme.saygınlık kat hayatına.inan yada inanma mesele bu değil.inandıklarının arkasında dur yeter.

*inanmayanları terbiyesiz,ahlaksız,pis biri olarak görme.özde insan olarak bak.sen kimsenin inancından sorumlu değilsin.kendi terbiyenle,ahlakınla,temizliğinle ilgilen.etiketlemekten vazgeç.kalıplaşma.

*farzedelim türbanı var ama elinde bira var.hem dinci hem ayyaş pis ucube v.s deme.ilgilenme.bez parçasına takılma.kıyafetçi olma.kimin neyi neden giydiğini sorgulama.kendi giydiklerinle mutlu olmasını öğren.

*farzedelim sarhoş ama camiye girmek istedi.onu oraya almamazlık etme.senin dinin insanları ötelemeyi yasaklar.insan insanı eleyemez.bu sana düşmez.bırak Allah ile kul arasına girme.herkesin ibadet şekli kendine.

*gündemi takip et.zıt fikirlere tahammül etmesini öğren.empati kur.

*arkadaşlarını sev.çok sev.fedakarlık yap ama abartma.

*kendini sev,beğen ama dozunda bırak.

*karşı çıkma işini matah birşey sanma.hakkını savun,haksızlığa sessiz kalma yeter.

*anneni babanı küçük görme gibi bir aptallığa sakın düşme.sen giderken onlar o yollardan gözü kapalı geçiyorlardı.

*başkalarını eleştirmek seni daha zeki yapmaz.eğer konuya hakim değilsen susmasını bil.

*aşık olmak acizlik değildir.sevgini ifade et.çekinme.karşındaki sana öküz dedirticek kadar tepkisiz olsa bile vazgeçme.içinde kalmasın.sevmek ayıp değil.hiç olmadı.

*her gördüğüne aşık olduğunu sanma.haddini bil.beni hasta etme.

*şarkılar bu hayata anlam katan nadir şeylerdendir.müzik arşivini genişlet.tek bir akımda sabit kalma.hayat kısa değmez bir akıma.(arada kötü espiriler yaparsam alttan al.hoşgörülü ol.gülümse.)

*sabah uyandığında aynaya ilk baktığında 30 sn. içten gülümse.hayat o gün sana daha güzel gelicektir.gelmezsede beni suçlama.

*oku sürekli.reklamları,blogları,alt yazıları,kitapları,dergileri v.s. ne varsa oku.sürekli oku.bırak deli sansınlar.kaçımız akıllı ki?.

*yukarda söylediklerimi kaale al ya da alma.senin bileceğin iş.neden böyle şeyler yazdığımı sorgulama.bazı şeyler nedensizdir.yada farklı bir nedeni vardır da anlatılmaz hani.ne biliyim işte çok derine inme her zaman.biraz yüzeyde kal.aklını kullan ama gereksiz şeylerle yorma.

*eğer bunları okuyorsan seni tanımasam da sevdiğimi bil.sevilmek güzeldir.artık farkına var.

2009-08-30T17:45:00.001-07:00

Bazılarının bizleri dışlamaya çalıştığı bir dünyada: biz demokratlar,o bazılarını bile dışlamamayı daha baştan kabul ediyoruz.Bunun bir tür yanılgı olduğunu söylemek belki mümkün.Ancak tarih gerçek yanılgının,bir kimliğin ötekini dışlama mantığı ile beslenmesi olduğunu DEFALARCA gösterdi.ÇOK İSTENİYORSA Türkiye'ye de bir kez daha gösterecek!

olasılıksızdan

2009-08-25T17:02:00.000-07:00

Hangisi daha büyüktür?

a) Beklenen değer (fiziksel yaşamdan zevk alma)
yada

b) Beklenen değer (dini hayat)

Varsayım…

a) Olasılık (ölümden sonra hayat yok) * (hedonizmden alınacak zevk) + olasılık(ölümden sonra hayat var)* (sonsuza dek lanetlenmek)
ve

b) Olasılık (ölümden sonra hayat yok) * (dinden alınacak zevk) + olasılık ( ölümden sonra hayat var ) * (sonsuz mutluluk )

Sonsuz mutluluk = +∞
Sonsuza dek lanetlenmek = -∞

Eğer bir denklemde sonsuzu kullanırsanız bu diğer her şeyi etkiler, çünkü çok büyük bir sayıdır, böylece (a) hedonizmin beklenen değeri negatif sonsuz ve (b) dini hayatın beklenen değeri pozitif sonsuz.

Ölümden sonra insanın ruhunun yaşamasının veya her hangi bir şekilde bir hayat olmasının olasılığı ne kadar az olursa olsun, Pascal’ın dine bağlı bir hayat yaşamasından beklediği getiri, yine de dünyevi zevklerle hedonistik bir yaşam sürüp de sonsuza dek lanetlenmeyi göze alacağı bir durumun getirisinden daha büyüktür.

Pascal bunu anladığı anda da hayatının geri kalanını dine adaması gerektiği açıktı..

düşündümde..

2009-08-14T09:46:00.000-07:00

Hayatım öle pek iç açıcı değil.Neye dokunduysam kırılıp milyonlara ayrılıyor aniden..İsteyemiyorum artık o derece.Belkide istemeyi bilmiyorumdur..
Gerçekten birşeyler yapabilmeli ama..
bir adım atmak bile değil ,belki sadece düşünmek oadım atabilirmiyim diye düşünmek...
Ben bütüncü biri-idim.Yani değişim olucaksa aniden olsun,timden olsun bir dk da çok şey değişebilir diyordum ve genellemeye katıyordum herşeyi.Evet aklınıza gelen en ince ayrıntısına kadar herşey..
Ama geçenlerde eleştirel günlüğün kadının faşisti yazısına yaptığım bir yorum vardı.Bir çözümü var mı? varsa ben göremiyorum diye..Eleştirl günlüğün bana ithafen verdiği cevap düşünmeme neden oldu:
Bunun icin “çözüm var mı? ben göremiyorum” diyoruz. Cunku cozum diyince biz buyuk bir kerelik donusumler bekliyoruz. Yok oyle degil. Kucuk kucuk seylerle baslamali bu. Ve bu kucuk seyler buyuk devrimler gibi “nesnel ve oznel kosullarin hazir olusunu” beklemeyi de gerektirmiyor. Bu kucuk seyler “hemen- simdi” diyor.
evet farkettim ki ben herşeyde büyük değişimler bekliyorum.mesela diyorum ki şunun olması için şunun olması gerek başka türlü olmaz bu başka yolu yok..olmadığında da kendimi yıpratıyorum yıllarım ve çabalarım boşa gidiyor..
ben sanırım bende ki en büyük sorunu buldum.artık küçük şeylerle başlamayı planlıyorum.hayatıma küçük rötuşlar getirerek..mesele ilk önce artık somurtmamayı ve kendime acımamayı öğrenebilirim..
küçük şeyler beni büyük hedeflerime ulaştırır mı bilmem ama denemekten zarer gelmez..

"yorumu okuyana kadar büyük birkerelik çözümler bekleyen imkansızcı biri olduğumun farkında değildim..farkındalığı sağladığı için eleştirel günlüğe teşekkür ediyorum..umarım bu farkındalık bana yeni soluklar kazandırır..zira buna ihtiyacım var.."

2009-07-15T11:56:00.000-07:00

boğazımda düğümlenen hayaller kırgın gözyaşlarına dönüşmesini istememek suç olmamalı..
illaki gözyaşımı istiyenler varsa ben sevinç gözyaşları dökmeyi becerebileceğimi düşünüyorum.
-.-

2009-07-10T05:45:00.001-07:00

acısıyla tatlısıyla geçen zaman..yazarak rahatlama çabalarım..blogları okudukça kendimden parçalar ekleyerek yazılarla bütünleşmelerim..ağlamalarıma,dalgınlıklarıma,sinirlenmelerime,gülüşlerime benimle beraber eşlik eden klavye tıkırtıları ve satırlar..her imla hatamda,her devrik cümlemde,her anlatım bozukluğumda her saçmaladığımı düşündüğümde kendime kızmama rağmen vazgeçemediğim bana ait olan benden birşeyler barındıran sayfam..
100. yazılar özel midir değil midir bilmem.bildiğim tek şey bu 100. yazıda önce ki yazılarım gibi kafamın rahat olmayışı..
büyümek bana göre değil.içimde ki çocuk yeteri kadar özgür değil.hayata dair ciddi kaygılarım ve içimde kalan hevesler var.
küçük çocuklar heveslenir,büyükler büyüdükçe heveslerinden vazgeçer derler.hiç vazgeçmedim.vaz-ge-çe-me-dim..
çok zor.kendimi kandırmak,iyi günlerin olucağına inanmak çok zor.ben büyüdükçe dünyam kirleniyor.kirlendikçe temizlemek mümkün olmuyor.
daha bu yaşımda bir çok şeylere geç kaldığımı farketmek artık beni sadece yormuyor.ciddi yaralar açıyor zihnim de ve kalbimde...
istediklerimden vazgeçsem ve bana dayatılan hayatı yaşasam bundan farklı bir durum olmazdı o yüzden vazgeçmicem.
100. sayımda daha iç açıcı daha böyle nasıl desem umut dolu yazılar yazmak isterdim tabiii...yapcak bişey yok.diğer 100. lere artık.

şaşkın

2009-07-09T02:35:00.000-07:00

hayatımda asla yola girmez diye düşündüğüm bir çok şey bu sene düzeldi,ya da şimdilik benim gördüğüm o.
Lakin benim hayatımı değiştirebilecek nitelikte bir değişim henüz söz konusu değil..Olsun diye son bir haftadır hem madden hem manen o kadar çok uğraşıyorum ki bundan kelli hayatın anlamı ben de bir çoğalıyor bir eksiliyor.Bigün mutluysam diğer gün mutlaka iki göz iki çeşme ağlayabiliyorum.
Dengesizlik aldı başını yürüdü bünyede..Sabaha sen istersen naraları eşliğinde başladığm gün bi kaç saat sonrasında senden bi cacık olmaz şeklinde ki usanç cümlelerine dönüşüyor.
Sonum nolur bilmiyorum.Allah'a dua ederken alacaklı gibi dua etmekte istemiyorum.İpin ucu bazen o kadar kaçıyor ki...
vel hasıl günlerim hem zor hem güzel..özlediğim iki arkadaşım bu günlerde ziyaretime geldi.partide çalıştklarımın meyvelerini almaya başladım,ailemle sorunlarım yok ama zor olan kısmı bu saydığım güzel şeyler bugün böyleyse yarın zıttı olabilecek şeyler.Bana kalıcı mutluluklar lazım ya da bir işi gerçekten başardım ben! diyebilmem lazım.işte bunun için çabalıyorum.biraz geç kalmış olsam da çabam görülmeye değer..
lütfen hemen bitsin bu sene dediğim bu yıl biterken ,bitsin kelimesini kurarken düşlediğim düş gerçekleşmiş olsun..
lütfen..:/

sevgili günlük..

2009-07-06T04:23:00.000-07:00

Yazıcak çok şeyim varken bende ki bu boşvermişlik hissi cümlelerimi toparlamaya engel oluyor.

Hayat nasıl? diye sorarsan derim ki :

şişman hatunların pazartesi diyete başlayıp öğleden sonra diyetlerini bozmasından kelli girdikleri suçlulukla karışık bırakmışlık psikolojisi içindeyim.

Hayatımı rayına sokmaya çalışırken daha da rayından çıkarabilme yeteneğime sadece gülebiliyorum.

Biliyor musun en kötüsü bu.

en dibe vurduğum an şu an.

o kadar uykum var ki..Ama uyumama engel olan yanlışlarım var.

birgün bu satırları olmak istediğim biri olduğum zaman okumak isterim (ya da isterdim..)

herneyse hayata dargınım böyle giderse küserim günlük onu uyarır mısın?

2009-07-03T10:48:00.000-07:00

gün hep bugünde kalsaya...

2009-06-04T03:14:00.000-07:00

Bir zamanlar günlüklerime not düşerdim.kırıldıkça yazardım.kırıldıkça kalemimden kusardım.yazdıkça ağlardım ben.köşeme çekilmiştim tam bir sene.dışarı çıkmalarım seyrekti.sürekli ağlardım ondandır bu sene hiç ağlamadım.ağlamanında bir sınırı varmış diye düşündüm hep.çok kere güzel olur herşey diye beklemeyi tercih ettim.beklemek herşey değilmiş meğer.beklemek hiç bir isteğini yerine getirmezmiş.
Değiştim ,değişiyorum.Üzüldüğümde konuşmak,yazmak dertleşmek yerine unutmuş gibi yapıyorum belki gerçekten unutuyorum..Ama bi gün güle oynaya evinden çıkmışken ufacık bir şey oluveriyor...Yanından geçen birinin parfüm kokusu seni bulunduğun mekandan alıp başka bi yerlere götürüyor.Hani şu çok kırılıp döküldüğün ağladığın kendini geberttiğin kendine bile saygını yitirdiğin bir ana döndürüyor..Koku hafızası seni bazen yanından geçen herhangi birinin vasıtasıyla yakalıyor.
İşte o an anlatılamıyor...
Bazen beynimin bu kadar seri şekilde hatırlamak istemediğim şeyleri hatırlatıp,kendimle hesaplaşmama neden olmasına lanet ediyorum...
Bir kitapta okumuştum "hayalimizi gerçekleştirebilirsek,başarabilirsek geçmiş aniden silinevir.Hem kendin silersin,hem çevren siler."
Ben de hayal ediyorum..Gerçekleştirmek için önümde kısacık zaman var.

Geçmişimi artık güzel hatırlamak istiyorum...

bu bana reva mı?

2009-06-02T02:52:00.000-07:00

bir heves blog okurum diye açtığım sayfalarda izin reddedildi davet edilmemiş görünüyorsunuz benzerinden yazılar gördüğümde çok üzülüyorum öyle böyle değil.

...

2009-05-19T12:41:00.000-07:00

Senin boynun uzun, ellerin uzun, öpüşün uzun. Geceleri, büyük bir melankoliyle camdan dışarıya, yağan yağmurun altındaki far ışıklarına bakışın, o bakışın uzun. Üzülme beni bırakıyorsun diye; biraz vakit geçirdin kısaca, oyalandın işte; insanoğlu, oyalandıkça büyür.

Geçip giden hiçbir şey gaflet sayılmamalı, zaman dahil. Zamanın aklî dengesini bozan trajik sevgililer olacağımıza aynı hastalığın iki farklı belirtisi gibi yaşarız başkalarının vücudunda. Daha çok çiçek açarsın, salacak daha çok kokun var zulanda. Şüphesiz, eklenmeye gelmedin ya dünyada birine, birilerine - start hakemin de yok parmağının kasıldığı tetikte.
Korkmuyorsun da: Ya namludan sıfır çıkarsa diye. Ben seni dinliyorum. Sen bana olur olmaz, sevdiğin kişinin kamera arkasını anlat. Çekim hatalarını. Onu ilk ilhak edişini. İşgale koşan istila güçlerinin salyalarını, irileşen gözbebeklerini, bir yengecin atak yaptığı sırada, aslında yana ilerlemesinin hayvanda yarattığı depresyonu, kumsaldaki diğer deniz yaratıklarının bunu alay konusu yapmasını, bu salaklığın nesilden nesile aktarılmasını, o yengecin bana benzediğini, benim o yengece benzediğimi, benzeşen şeylerin sıfıra karşılık geldiğini, evet, hep bunları anlat.
Ben seni dinliyorum. Konuşur gibi yazarlar ya, konuşur gibi dinliyorum seni. Konuşur gibi sustuğuma da bakma; kendisiyle oyalanılan bütün nesneler kadar gizli özneye has gizli bir özgüven bu. Çember ile daire'nin arasındaki fark kadar, yani bir alan sahipliği meselesi. Gurur meselesi. Ur meselesi.
Tahtından indirilip boynu vurulmaya götürülen çocuk padişahlar, "Eve mi gidiyoruz, oyun bitti mi?!" diye sormuşlar mıdır?! Kaç çocuk sevgilinin boynunu vurdun sen?!Ayağı kırıldığı için öldürülmesi gereken atlar, "Ben yalnızca bir ayakmışım yalnızca!" diye söylenmişler midir kendi kendilerine?! "Ve nal, hani uğur getirirdi?!" Ayağı kırılan kaç sevgiline silah çektin?!Kaç filme yarısında girdin, kaç filmin yarısında çıktın; kaç aşka sürpriz başlangıç yaptın, kaç aşkın ortasında bir 'game over' hissi kapladı içini?!
...
Küçük İskender

2009-05-15T11:30:00.000-07:00

Son zamanlarda iyi anlaştığımı varsaydığım,hatta ve hatta ona karşı beslediğim sevgi ve sempatinin nirvanaya ulaştığını düşündüğüm anlarda,birden olmadık yerde o kişinin bazı hareketlerinin laçka-samimiyetsiz-çıkar hesaplı-bencilce olduğunu "farkettiğimde" surat ifademin nasıl bir şekle dönüştüğünü görmeyi çok isterdim.Keşke bugün karşımda bir ayna olsaydı belki bugün de gülebilirdim.

farketmek bazen kötü

2009-05-06T01:46:00.000-07:00

İsteyerek içlerine daldığım ardından uyanmak için çırpınsam da uyanamadığım,birden ne olduğunu bile anlayamadan kabuk değiştirip kabusa dönüşen rüyalarım var..kurtulamadığım,kendimi ayıltamadığım..

fotoğraf:Metin Demiralay

acı var mı acı?

2009-05-03T01:30:00.000-07:00

-Sınav yaklaştıkça aylaklığım bünyemde yüksek dozda asabiyete neden olmakta.Etrafımda ki büyük-küçük her gelişmeye olumsuz yaklaşır oldum.

-Yaş büyüdükçe içerden gelen küçülme istemi olmadık yerlerde olmadık hareketlerde bulunmamla vücut buluyor.Olgun olmadığımı bıkbıklayıp duruyorlar.

-Hayattaki ideallerini çoktan unutmuş,amaçsız,alışılagelmiş zamanlarını tüketmekle meşgul olan insanlarla dolu çevrem.Korkuyorum onlar gibi olmaktan ya da aslında onlar gibi olduğumu farketmekten..

-Ve onunla saçma sapan bir oyun oynuyoruz..Etrafımızda bizi seviyor görünen insanları bu oyuna dahil etmekten korkmuyoruz.Oyun bittiğinde birimizden birinin pilinin bitmiş olucağının farkındayız.Umursamıyoruz.Birbirimizi o kadar fazla incitiyoruz ki..Oyun uğruna o kadar fazla yaralıyoruz ki..Ve ben aldığım darbelere sürecek merhem bulamıyorum etrafta.O da bulamıyor ama buldum numarası yapıyor.O benden daha oyuncu ve benden daha şanslı.Beni yensin ve bitsin istiyorum herşeyi bırakıyorum sessizleşiyorum bitirmiyor.Beni oyuna tekrar tekrar çağırıyor.Dayanamıyorum koşa koşa gidiyorum..

2009-04-14T13:35:00.000-07:00

23 yıl öncesi ılık bir bahar sabahı...Laleler her tarfta açıvermişler hayat güzel gibi gözüküyor sanki.. yine de ağlıyorum ana rahminden çıkarken..belli ki korkularım var bir ihtimal dünyaya tam bağlanıcakken "ama sonumuzda olucak yaa" diye düşünerek çelişkinin doruğuna ulaşacak olduğumu hissetmem olabilir.Diğer ihtimalde dünyanın benim dönemimden sonra çivisinin çıkması.reenkarnasyona inandığımızı varsayarsak belkide önce ki hayatımda prensestim şimdi ki hayat yaşanır mı ulan diye isyan etmem.Ya da çok basit bi neden : ebemin popoma vurması.

23 yıla çok şey sığdırılabilir belki..Benim bu geride bırakmak üzere olduğum 23 yılda çok matah şeyler yaşamadım.Annemlerin ilk agu-bugu kelimelerimle sevinir olma hallerini aşmış olmaları ve artık benden daha fazla beceriler sergileme beklentisi içinde olma konumlarına transfer olmaları benim açımdan zor bir dönem.Onlar için de sabır gerektiren bir süreç olsa gerek.Zira hala beklentilerinin (yaşamak dışında) karşılığını verebilmiş değilim.(bence)

Bugünleri özel kılan nedir ne değildir hiç böyle felsefik biraz da teknik konulara girecek kadar halli değilim.Kafamda uykusuzluk,baharın gelmesi,yoğunluk gibi nedenlerden dolayı kaymış durumda.Hangi şuurda yazıyorum,kaçıncı boyuttayım kestiremiyorum mesela.

Yine de yazmak istedim işte içimden gelenleri paylaşmak kadar güzel ne var ki?

*Facebookta ki,telefonda ki,mailimizde ki doğum günü msjlarını okuyarak,bir kaç telefon görüşmesi yaparak,bir kaç kişiyle sarılıp ah canım canım muhabbetleri kurarak geçicek olması büyük ihtimal olan bu doğum günümde başka ne bekleyebilirim ki?Hele ki verdiğim tepkiler bile günün belli bir saatinden sonra otomatikleşicekse?

He belki bişii* olurda hani kafasına esiverir iki küçük pasta iki mum samimiyetle kutlar doğum günümü o :) yok olmaz sadece hayal biliyorum zaten (:

yaa işte böyle.Anlamsız bir pozitiflik salakça bir beklentilik duygusu dolaşmakta damarlarımda.Hiçbirşey olmayacağının farkındalığı da var tabii.

en azından geçen sene olduğu gibi kendimi eve kapatma isteği yok ki bu da bir gelişme=)

iyi ki doğdum o zaman.

annem iyi ki doğurdun =)

okursun bunu

2009-04-12T13:14:00.000-07:00

Okunması oldukça külfet olan bir paragrafın noktası olma sıfatını bile elde edememişken,bir tür savunma mekanizması olarak karşımda belirdiğini saklamaya lüzum mu var?Psikolojikmiş bu savunma mekanizması dedikleri kavram...Mesela günün çok mu sakin geçti gece rüyalarında baya koştururmuşssun.Şimdi konuyu sana bağlayalım.Etrafta arkadaş sıfatını taşıyabilicek insanlar hızla buharlaşıp uçarken inatla yerinde durabilmişssin.Ve kendini farkettirebilmişssin.Kimse yoksa uğur vardır dedirtmişssin mesela:)Ve bu seninle gelen bir çeşit nefes alma yolunu seçille gamzeyle ve sonraları zeyneple paylaşabilmişim:)Hiç yadırgamamışlar bizi:)Onlarda farketmiş olsa gerek etrafta uçup giden soyut ve yapay dostlukları ki seni olabildiğince somutlaştırmışız kalbimizde:)Gerçek olamayacak kadar mükemmelsin bizde..Kıskanmazsın,sadece seversin,konuşmalarda niyet aramazsın,unutmazsın,yanlış anlamazsın,çıkarını düşünmezsin,damarına göre şerbeti vermezsin,kimseler yokken sen varsın..Çivisi çıkmış dünyanın iğreti gerçeklerine ne kadar uzaksak sana o kadar yakınız uğurum :)Heryere yetebilme potansiyeline sahip başka kim var ki? =)Gamzeyi venediğe baka kim götürür:)Adının geçmesi bile yeterli gülebilmemiz için..Bunu senden başka kim yaptırabilir ki ?Seni tanımlamaya hiçbir kelimem yetmez bilirim..Sahneye sergilemeye karar verdiğimiz sevgi gösterisinin ilk perdesiydi bu:)Dediğin gibi başkalarına kızdıkça devamı gelir bunun:)Zira en büyük kozumuz olduğunu saklamaya gerek duymuyorum:))Hayatıma "uğur"lu bir alternatif getirdiğin için sana,seni ben de pekiiştirdikleri için seçil,gamze ve zeynebe teşekkürlerimi borç bilirim..İyi ki varız..

Mesela

2009-03-20T13:33:00.000-07:00

Bazen kendi kendine yetebilmeli insan.Olanları görmezden gelebilmeli.20 günün sonunda fizyolojik olarak unutabileceğini mantığına düşürmeli..Ara ara bencil olmalı,çok değil birkaç gün kendine kalabilmeli.Aynaya baktığında şahane bir varlığı ilk kez görmüş gibi gözlerini iri iri açabilmeli.Eşsiz olduğunu düşünmeli ve nihayetinde gülebilmeli.
Zaten gülebildi mi kendi kendine yettiğini anlar insan.ara sıra kendine gülümsemesini hediye etmeli..
Hayat çok mu zor?
Çok mu kaypak zeminlere kurulmuş duygu binalarımız?
Hiç mi doğallık kalmamış?Gri renklere mi alışmışız?
Olsun…
Gri de renktir yav demeli ve geçebilmeli arada..En canlı boya kutusunu kapmalı,mesela kırmızıyı…Boyamak mı zor?üstümüz mü kirlenir?Sadece bir kereliğine özgürce kirletebilmeli kendini.

İnsanlar tanıdık.Tanıdıkça bağımlıları olduk.Çoğu sek halleriyle boğazımızdan yaka yaka geçerek oturdular midemize.Midemizi deldiler sonra.Hastanelik ettiler.
Cılız alkışlarla sonunun bir an önce getirilmesini arzu ettiğimiz konferans tadında geçti onlarla günlerimiz.Konuşmacının biz olduğunu,konuşmayı sadece kendimizin bitirebileceğini bile unutturanlar oldu.Küstahca tam da onlardan bahsederken terk edip gittikleri oldu salonu.
Sessiz kaldık.Sesimizi çıkaramadık..

Yorulduk sonunda.Çok kere yürümeye başlamadan yorulduk.Anlamlandıramadık ve anlamlandıramadığımız her kavramı soyutlaştırdık.İşe o kadar kaptırdık ki ,kendimizi bile soyutlaştırdık.Aynada kendimizi göremez olduk,ışıkların altında yürürken gölgemizi bile kaybettiğimizi anladık.Anladık ki bizi takip eden sadece gölgemizken,o bile kaybolmuş..

Biz mi kötüyüz insanlar mı diye sorar olduk.Dünyaya söver olduk.Hakaretlerimizn ardı arkası gelmez oldu.Nefretimizi kustuk bizi hiçbir zaman dinleme yetisine sahip olamayacak olan kocaman toprak parçasına…
Yenildik..Yenildiğimizi fark edince can havliyle müziklere sarıldık."Yetmediler ".Filmlere sarıldık."Yetmediler".İçkilere kucak açtık,şişelerin dibini göremeyecek kadar sarhoş olduk. "Yetmediler".Doktorlara koştuk."Yetmediler" fenalara koştuk..
Yetemeyeceğini çok kere tahmİn etmiştik zaten.Herşeyin beyin kıvrımlarında kurulan düşünce tünellerinden geçtiğinin farkına vardık.Farkına varınca gözümüze çarpan güneş ışığının içimizi nasılda ısıtabildiği gördük..Anlamsız bir mutluluk sardı bizi…Yeni kararlar aldık…
Anlamıştık sonunda..
İnsan önce kendine arkadaş olamalıydı..
Ne demiştik en başında?
İnsan,kendi kendine yetebilmeliydi..Olanları görmezden gelebilmeliydi...

gazze

2009-03-16T14:35:00.001-07:00

yaa işte böyle okur..zaman üstümüze yığılırken biz

İnsanlar çabuk unutur oldu...

bu durumlardan sıkıldım

2009-03-09T13:58:00.000-07:00

aliden kaçarken veliye tutuldum...

ve kırar göğsüne bastırırken

2009-02-26T11:14:00.000-08:00

"Zehiri yapan dozdur"

sf:22

ben

2009-02-26T10:29:00.001-08:00

Kelimlerin içlerine girip saklanasım var..
Kalıplara büyük geldim.
Kalıplara aykırı gittim.

2009-02-23T13:57:00.000-08:00

siyasete bulaştıkça kelimelerimi kaybediyorum.olurda cümlelerimi toparlayabilirsem anlatıcağım çok şey var.
bekle beni blog.

Neyim var?

2009-02-18T03:23:00.000-08:00

Uzun soluklu planlarımın üzerine düşme zamanı geldi.Eğer bir sene daha kendimden bir şeyler eksiltirsem hiç kalamam diye korkar oldum.Hissediyorum bende ki değişiklikleri.Karakterimi kuvvetlendirmek adına dayanılmaz acılara bundan katlanıyorum.Gidesim varken uzak yerlere zorluyorum kendimi ve kalıyorum.Bunları yapmam gerek başka türlü istediğim bir ben olamam.En büyük baskıyı kendi irademle kendime uyguluyorum.Oruç tutmak gibi bir şey bu..Tek farkı benim bir iftar saatim yok.

Kendi üzerime hiç acımadan uyguladığım bu baskı zaman zaman bunaltıyor beni.Bunaltımın sebebinin kendim olmadığına inandırmak için bir posta baskı daha uyguluyorum.Yıkıntıya yakın oluyorm böyle anlarda ve istemeden suratıma yansıyor bitkinliğim.Etraftakiler soruyorlar neden böylesin diye.Türlü türlü bahaneler sıralıyorum hepsine.Hımm deyip geçiyorlar.Anlamıyorlar.Sormak olsun diye soruyorlar.

ve nefretim büyüyor istemeden.Sabırla ve sabırsızlıkla bekliyorum günümü.

oyun bitti

2009-02-12T13:38:00.000-08:00

Sadece kendimi kandırdığımın farkındayım.

Düne kadar herşey güllük gülistanlık giderken,ben şen kahkahalarımda boğulurken nedense gözlerim doldu aniden.

Gülmekten gözlerim yaşardı diye düşünmeye zorluyorum ama nafile.Galiba ip çoktan koptu.

Canlı renkler hızlıca kayboluyor sen de farkettin mi?

Matlaşıyoruz hissediyor musun?

Ya da hissedebiliyor musun diye sormalıyım emin değilim hislerin var mı yok mu.Karar vermesi çok zor.

Zoraki verdiğin cevaplarından sıkıldım.

Seninle konuşabilmek için konu aramaktan sıkıldım..

Sustuğumda benden başkasının konuşmadığını anlamaktan sıkıldım.

Sıkılıyorum bu aralar.

En çok da seni sıkmaktan sıkılıyorum ama.Biraz da inciniyorum.

Sustuğumda konuşmanı bekledim.Cevap vermedin ki...

"ya kusuruma bakma çok konuştum yine"cümleleri ağzımdan dökülürken cevap vermedin yine..

oysa ben çok konuştuğum için senden teselli cümleleri beklediğim için kurmuştum cümlelerimi..

Anlamadın ki..

Anladın da umursamadın belki.

Kendimi kandırmak güzeldi ve Devam da edebilirdi..

Ne güzel gülerken bu buruklaşma hissi..

Sol tarafa inan acı da hediyesi.

kesik kesik

2009-02-03T09:50:00.000-08:00

bilmiyorum ki nerden ve nasıl başlasam?

gündem,kelimeler,hayat ve daha saymaya üşendiğim çok şeyler çok çok, karışık anlaması ve anlatması olabildiğince zor.

Arkada teoman abi düşünmeee düşünmeee diye bağırırken aslında ne yazasım ne de düşünesim var =)..ne de olsa kimse anlamıyor ve ben de anlamıyorum(:

Normal sayılabiecek günler yaşarsınız ya hani..

Tatsız tuzsuzdur,sürekli birşeyleri bekleyerek ve birşeylerden vazgeçrek tüketirsiniz zamnı..Boşlukları hiçliklerle doldurmak yapabildiğiniz en güzel iştir.

Amaçların,hedeflerin seni sen yapan değerlerin durdukları yerde tozlanırlar ya bazen..

Yazamazsın ki...

Hayatın gibi kelimelerin de dağınıktır.Zaten yeteneğin de yoktur yazmaya..Onun bunun kelimelerinden ilham almaya çalışırsın kendince.. sanki yazmak sana farzmış gibi..

Okunması ayrı bi külfet olan paragrafın virgülü kadarsındır çoğu zaman.Kimse farkedemez,kimse seni gördüğüne sevinmez.Kimselerin beklediği,görmek istediği sadece noktadır ya hani seni maalesef virgül yapan fazlalıkların vardır.

Yaşadığım anları değersizleştirdiğimden mütevellit yazamıyorum bu aralar.

Ağlayamıyorum bir de...

Ağlasam ve yazsam ne kadar rahatlicam oysa.

Üstümde ağır yükler var.

hem hisleniyorum,hem hissizleşiyorum..

böyle nereye kadar sürer bilmem ama umarım fazla zamanımı ve fazla beni alıkoymaz

gidenleriyle 2008,gelenleriyle 2009..kısacası sıfıra sıfır elde var sıfır.

2009-01-10T02:42:00.001-08:00

Geçenlerde başıma ne geldi biliyo musuaan? diye başlıyorum.Sizlerde bunalarak heaa öyle mi? hadi yaa diye zoraki tepkiler verebilirsiniz izin verdim.Girişten de anliicanız gibi baya sıkıcı,sıradan saçma bişey olucak.Olsun beni her türlü sevin=)Fotoğrafın ilginçliği,yorumu okumanızı sağlicak ya hani o yüzden gıcıklığına sakız gibi uzatıyorum.Kötü biriymişim ben bi de değişmişim ya hani maksat içeriğe uygunluk.Bardağı içi su doluyken bir hışımla yere fırlattıktan sonra suyun dökülmesine üzülen bünyemle çok şeyin farkına yeni yeni varıyorum şu sıralar bu durum çeneme vurmakla vuku bulmakta.Bu çarpık ruh haliyle yaptığım icraatlar fenalara koşmama neden oluyor...
Her fotoğrafın bir hikayesi olur ya hani şimdi ona hızlıca bir giriş yapıyoruum yaptım :)Stresli bir hafta geçirmişssin 2009 gelmiş neyine..doğru dürüst ne uyumuşssun ne de yemişssin..Arkadaşlarınla da aran gergin.Bunun yanında güzel insanlarla tanışman yaşamaya devam etmen gerektiğini vurguluyor.(mervem ve burcum saolun)Paylaşmışssın paylaştıkça çoğalmışssın falan=)Sonra sana verilen tavsiyelere uymak işine gelmiş sabah telefonuna sarılmışssın hızlı ve donuk bi şekilde nerde ne zaman buluşucağınıza karar vermişssin.donuk bi konuşma ikinizde de hakim.Ulan nedir bu yaa yeter artık modlarına bürünmüş bir halde sokağa fırlamışssın.Yarım saatin var.45 dk minibüs bekliyorsun 55 dk. bekletiyorsun.55 dk seni bekleyen şirin varlık nerdesiniz gibilerinden bişiiler söylüo ama uğultu şeklinde duyuyosun.Yarım yamalak bişiiler dökülüo ağzından ama ne dediğini sen bile anlamıyosun.Konuşuyorum,gülüyorum ve fotoğrafını çekiyorum onun..Prof.mak.olmadıı için kendimi kınıyorum ama mesele bu değil.Fotoğrafı çekerken salak gibi elim titriyor,Poz verdiremiyorum.İnanmazsın karşımda tek o yok.Bi kaç tane o birden bana odaklanmış gibi.Biri kızıyor,biri bakmıyor bile biri de gülüyor.Güleni yakalamaya çalışıyorum ve çaktırmamaya özen gösteriyorum.Sonra hiç fotojenik değilsin diyorum.Çok incesin diyor.Gerçekten değil.O mimikleri en has fotoğrafçısı gelse yakalayamaz iddalıyım arkadaş.
bu çoklu kaos tadı veren duygularımı fotoğrafa dökemiyorum:(
kafa karışıklığımın milyonda birinin netleştirilmiş haliyle sadece yazmaya çalışıyorum şimdi yaptığım gibi.
.önce minibüsün kapılarının üstüme kapanmasının,sonra inatla yanlış minibüse binmenin,fazladan para ödememin,kampüse giden yokuşun ortasında"ulan nerdeyim ben?"burda inicem diye ciklememin,yurdun yolunu aynı yoldan 5 kere geçmeme rağmen kaybetmemin,kuzenim msj atmasa hani sabaha kadar yürüme potansiyelimin ve alıklıklarımın ve tüm olgularımın tek sebebi,karşımdakinin o olduğuna kendimi bir türlü inandıramama bağlıyorum.şimdi neden bize böyle bi açıklama yaptın dersen ki demezsin yine de dersen derim ki "ben size şu ana kadar neyi açıklamadım ki?"
bir de neden karşındakinin o olduğuna inandıramadın diye düşünücek olanları tahmin ederekten diyorum ki:
3 sene geçmiş.Çok uğraşmışssın konuşmak için o hiç oralı olmamış bile tam iki sene senden uzmanca saklanmayı başarmışFarklı şehirlerde olmanın getirdiği ona rahatlıkken senin hergünün cehenneme dönmüş.Ve 3. senede normal bir günde birden tekrar msn adresini ekleyiveriyorsun şansa bak ki o da ekliyor.Önce buz gibi başlanıyor sohbetlere eskiler açılmıyor hiç.Dikkatli davranıyorsun.Her an gidebilirmişcesine tavırlarına alışmaya çalışıyorsun.Ama bu sefer gitmior.Eskileri açmıyorsun ya hani ortada herhngi bir hesap sorma durumu da yok.Zaman geçiyor buzlar eriyor yine samimi oluyorsunuz.Kahretsin ki yine aşık olmak üzere olduğunu farkediyorsun.O ise tam bir dengesiz.Bir gün seni göklere sığdıramazken diğer bir gün yeraltına fırlatıp üstüne toprak örtmekten hiç rahatsızlık duymuyor.Susmaya çalışıyorsun ki konuşursan gider.Kendine kızıyorsun arkadaşlarını da kızdırıyorsun.DEĞER Mİ lan diyorlar.Değmez mi diyorum çileden çıkıyorlar.
Ve en sonunda 2009 a onunla girmeye karar veriyorum.Telefon açıyorum ne demek gel tabi diyor.Heyecanlanıyorum.Alışveriş yapıyorum.Şansım benimle biliyorum.Kuzenimle o aynı şehirde ortada hiç pürüz yok derken gitmemin evvelsi gecesi msj atıyorum.Ordasın değil mi=) diyrrek.Büyük ihtimalle şehir dışında olucam diyor.
Kitleniyorum.Kızamıyorum da arkadaşızya hani,kuzenim için gelicem ya ben neden kızayım ki?Ne hakkım var ki..O şehirde olmadığını bile bile gidiyorum yine de.Kuzenimle sokaklarda yürürken çoğu kişiye o mu aa galiba onu gördüm şizofrenliği ile süzüyüroum.Boş çıkıyor hepsi.Darmadağın oluyorum kendime kızıyorum.Değmez diyenlere en sonunda haklısınız demekten başka çarem kalmıyor.Yine de değdiriyorum bir şekilde ama..
Derken yılbaşı geliyor,geçiyor.Arıyorum tekrardan mutlu yıllar diyorum sana da bebeğim diyor.Nese kapatıyorum telefonu belli ki içmiş.Yoksa bu pişkinlik onda yoktur yaa diye arkadaşlarıma anlatıyorum.Sövüyorlar.Onlar sövdükçe değişik bir haz hissediyorum.İki gün geçiyor tekrar arıyorum ve dönücem yarın gece diyor peki diyorum ertesi günü buluşalım.
Giderken tüm birikmişliklerimi çöpe atıyorum.Zaman açısından yenilmişte olsam benim istediğim oluyor.İçimi eriten gözlerine fazla bakmamaya özen gösteriyorum.İmkansız diyorum içimden.Maalesef bu hikayenin sonunu getirebilmem imkansız.
kalkalım artık diyorum.Tam 3 saat oturmuşuz.3 yıl göreme 3 saat otur.ah şu rakamlar.hayat benimle dalga geçmeyi hep sevmiştir zaten.
bitirmiyorum..ne kalbimdekileri,ne hislerimi ne de arkadaşlığımızı
başı ucu belli olmayan bir sonsuzluğa katıyorum ikimizi yanımıza da 3 noktayı iliştiriveriyorum...

kısa kısa

2008-12-23T09:41:00.000-08:00

*Bulunduğum şehrin büyük bir orobüs (hı hı orobüs o.)şirketi beni gitmek istediğim şehre götüremez-miş.Nedenmiş?Oraya seferleri yokmuş.Hayır duyandan da Ardahan'a,Kars'a yada az bilindik bir ilçenin ücra bi köyüne gidiyorum sanır.Adapazarına sefer mi olmazmış be yuh!

*Kuzenimle yılbaşı planları yapmaktayız.Deliler gibi eğlencez.Vuuu=)içicek miyiz.Hayır efendim.Gayette ayık olucaz.Napıcaz peki?tabu oynicaz sabahtan akşama kadar iki tane yakışıklı herifle:) (akşamdan sabaha desem daha mı mantıklı? sanırım evet) (pozitif düşünmek lazım.eğlencez tabi)

*Kuzenim diyor ki x kişisi gelsin sen beni ve y kişisini istanbula getirsin onlarda kalalım.Diyorum ki olmaz.Neden diyor.Zaman kötü kolla .. diye bi söz vardı beni çok etkilemiştir diyorum.Saçmaladın diyor.Ben saçmalamalarımla varım diyorum.Salak diyor.cevap vermiyorum.zaman geçiyor diyor ki:"ben varken y sana bişii* yapamaz,sen varken x bana bişii*yapamaz diyor.Diyorum ki "ikisi varken,ikimizi de ...". bok! diyor.edepsiz ayol.bildiin edepsiz huh.

*Yarın bir siyasi şeysinin yönetim biriminde görevli olarak ilk toplantıma gireceğim efendim.Heyecanlı mıyım? yoo.(tanıştırm faslından tiksiniyorum fakat.ilkokulda tanıtmıştım kendimi en son)

*Kar yağıcakmış.Benim gezi planlarım var ya ondan yağıyo bu kar.Biliyorum.

*Yılbaşlarını sevmem.Bu sene güzel geçirsemde noel babayla barışsam.Güzel olurdu bence.sence?

ben büyüyünce fotoğrafçı olcam

2008-12-14T09:02:00.000-08:00

bu aralar kendime yeni bir takıntı bulmanın keyfini sürmekteyim a dostlar.nerede bir fotoğraf bulsam oturup abartısız saatlerce izleyebiliyorum.
fotoğraflara merak sarınca haliyle fotoğraf makinalarına da ilgi duymaya başlıyorsun.
ben daha nikon d-80 hayallerini kurmayı bitirmiş almak için çaresizce birilerinin amerikaya gitmesini beklerken nikon boş durmamış bir de d- 90 çıkarmış.tebrik ediyorum kendilerini.
eh artık Türkiye de ucuzlar umarım şu nikon d-80.(pozitif düşünmek lazım)
neyse sizler için bir kaç fotoğraf kenara attım.buyrun izleyin.

sanatsal sanki.. mandal, ip,falan..=)

ışıkları severim :)

Zeki Kayahan Coşkun gibi guduularım ben seni.guduuuuu^^

en sevdiğim renkler birarada yahu (:

hayalimi çalmışlar!" yemin ediyorum benim aklıma gelmişti."

sigara paket resmi yapasım var.satışlar 3 katı yükselmezse =) fakat burun delikleri çok açılmış ıh daha iyisi olabilirdi artis.

.
bu aralar yumurtacıkların üstüne ifadeler çizip,fatoğraflarını çekmek moda oldu.Yumurta fotoğraflarını beğenirken,kendimi sürü psikolojisi içinde bulan çaresiz bedevi gibi hissetmiyor değilim hani..Ama bu gerçekten şahane.

şimdilik bu kadar.

devamı gelir.

coldplay||

2008-12-06T02:35:00.001-08:00

everything I know is wrong,everything I do just comes undone, and everything is torn apart, oh and it's the hardest part.

bulutların üstünden bıraktım ben kendimi...

2008-11-18T07:28:00.000-08:00

sabah kardeşim ayılabilmek için son ses babazula-bir sana bir de bana şarkısı açmış sağa sola sallanarak hazırlanıyordu.Tam ona kıs şunun sesini uyumaya çalışıyorum şurda dicektim ki,içimden telefonuma bakmak geldi birden.

13 yeni mesaj yazıyordu.Bu saatte kim msj yollar ki diyerek baktığımda gözlerim fal taşı gibi açıldı.Yollayan oydu.hani şu isminin baş s olan şirin tatlı varlık =)

noktasına virgülüne dokunmadan msjları aynen iletiyorum.

*uyudun mu kız?(03:46)

*uyaaaaaaan bu saatte uyunur mu ya(: (03:50)

*sen bilirsin ben de uyandırana kadar msj atarım (03:52)

*ama sinirleniyorum sanki (03:53)

*kalk yahu(03:53)

*ne uykucuymuşssun sen (03:54)

*kalkıyo musun kalkmıyo musun.bak ziline basıp kaçarım.(03:55)

*sanma ki pes edicem.kalk kız(:(03:57)

*insan bu telefonun sesi nerden geliyo diye bi kalkıp bakar(03:58)

*uyan artık ama yaa aaaaa(04:05)

*ya tamam pes ettim,tükendim gücüm kalmadı.senin uyanıcağın yok.msjlarımı ne zaman görürsen saat kaç olursa olsun mutlaka cevap yaz :( (04:11)

*ha bir de beni saat 12 de uyandırır mısın acaba?(04:20)

*ya sen bana bayım demiyince hiç tadı çıkmıyo.kaç saattir kendi kendime konuşuyorum.hiç eğlenmiyorum bayan,leydim,dostum heyyy sana diyorum uyuyan güzel.(04:24)

bu msjları okuduktan sonra yaklaşık bir -iki saat ağzım kulaklarıma hep yakın durdu.babazulayla birlikte bir sanaaa bir de banaaaaa diye bağırarak seke seke mutfağa koşup kahvaltımı yaptım. =)

çiçeklerin kokusu

dalgaların şarkısı

rüzgarın fısıltısı

bir sana bir de banaa

bir sana bir de banaaa

2008-11-14T14:53:00.000-08:00

her şakanın altında bir nabız alma istemi yatar.

fala inanma falsız kalsan da inanma kalmasan da inanma

2008-11-12T14:42:00.000-08:00

bugün x arkadaşıma fal baktrdım pek adetim olmasa da merak işte.baktırmasam eksik kalırdım evet.
büyük bir sıkıntım varmış.(bunu beni tanıyan herkes bilir zaten)
ama o büyük sıkıntımı kafamdan atmışım.kalbimde duruyomuş fakat.(nasıl olucak ki o)
kafandan atmaya yeltendiğin ama kalbinde küçük bir yerde sakladığın ne olabilir ki =) (ah aşk ah)
neyse buraya kadar beni çok etkilediğini söylemicem.lakin tabakta ki kahve telvelerini fincana döktükten sonra yaptığı yorumlara dumur oldum desem yalan olmaz.

x: kumral bi çocuk var,uzun boylu.(eh genellemelerden yola çıkmışssan bilirsin yani)
x:dik kafalı.inat.(hımm şey galiba öyle)
x:sen bunu bir zamanlar çok kafana takmışssın.çok üzülmüşssün.şimdi o kadar değil.bazı sorunları çözmüşssün.bir girişim bekliosun.(girişimin ne zaman olcağını söylesen be hacı?)
x:çok büyük bir aşk yaşayacaksınız.bak kocaman bir kalp.(kalp gördüm tabakta.ciddi ciddi kalpti yani.ama büyük bir aşk yaşama konusuna girmiyorum bile saçma he he!)
x:aileler bu ilişkiye destek vericek.(yok daha neler.hatta bu yaz nişan da yapıcaz)

x arkadaşımla fazla samimi değilizdir.bilmez özel hayatımı.çoğu zaman bir selamlaşmadan ve hal hatır sormadan öteye geçmez sohbetlerimiz.bu ana kadar söylediklerini iyi atıyor arada tutuyor diye hafif dalgaya alarak dinlemiştim.
ve en sonunda,

x:hımm..bu çocuğunun baş harfi S mi? bak S harfi var burda?
.....

Allahım sana geliyorum.

not: bazen böyle tesadüfler beni gerçekten şaşırtıyor yav=)
yaa öyle işte.

yönetme sevdası

2008-10-17T04:20:00.000-07:00

Zamanında Güney Amerika'da yaşayan Amazon yerlileri varmış.Avcılık ve toplayıcılıkla geçinirlermiş.Aralarında sınıf farklılıkları yokmuş.Kendi seçtikleri reisleri bulunurmuş lakin barış zamanında reis dikkate alınmazmış.
Savaş çıktığında ise reisin arkasına toplanılırlarmış.Reis ölün derse gider ölürlermiş.
Savaş anlarında ki bu itaat hallerini bazı reisler özlerlermiş.Barış dönemlerinde bile savaş çıkarmak için türlü bahaneler üretmeye çalışırlarmış.
Dönelim bu zamana...
Savaş çıkararak iktidari elinde tutmak isteyenler hala var sanki...
Asırlar geçti,dünyalar değişti fakat kafalar hep aynı kaldı.

replik

2008-10-14T06:17:00.000-07:00

İtalya'da 30 yıl boyunca Borjiyalar vardı.Yani savaş kıyım,cinayet...Ama Michelangelo,Leonardo ve Rönesans aynı dönemde var oldular.Oysa isviçre'de kardeşlik,500 yıllık demokrasi ve barış vardı.Ama ne yaratabildiler?Sadece guguklu saat!..

2008-10-11T06:01:00.001-07:00

meğer benim de gülebildiğim zamanlarım olmuş...

2008-09-23T17:51:00.000-07:00

Hayatın bana sunduğu tüm fırsatları kaçırabilecek kadar yetenekliydim.
Birilerini hayatımın fırsatı sanıp,sonumu getirme sahnelerini sessizce izleyecek kadar soğukkanlıydım.
Fırsat olarak gördüğüm şeylerle kendime büyük hedefler koymuştum,bazıları bunun hata olduğunu düşünüyorlardı ama ben hata olduklarını göremeyecek kadar körleşmiştim çünkü kararlıydım.

yetenekli,soğukkanlı ve kararlı olmak iyidir mi dedi biri?

pardon??

belki sadece fırsatlar bana göre değildi.

.

2008-09-22T12:42:00.000-07:00

Yıllar sonra Ankara da çok başka nedenlerle ve çok başka duygularla…
Bir hikaye var..İstanbulda başlayan Ankara da bitmesi gereken..

Soluduğun havayı soluyup ciğerlerimde tutucam rüzgara öpücüğümü emanet edip belki bir iiki damla gözyaşıyla büyük ihtimal seni görmeden veda edicem senden sonra çok değer kattığım o şehre..
Yine de belki görürüm umuduyla gözüm hep etrafta olucak..
Kim bilir..
Belki görürüz birbirmizi..
Ve güzel olur her şey…

tarifi yok bu şeyin.

2008-09-14T17:20:00.000-07:00

11 tane rakamın yanyana dizimini bile sakınır olduk birbirimizden.

sonumuzu o dizim getirmişti çünkü...

çok anlamsız

2008-09-14T15:53:00.000-07:00

14.09.08'de saat sabah 5 civarlarında sözleştiğimiz yerde buluştuk.Otobüslerin gelmesini beklerken, gözlerim tabii ki benim o saatte orda olmamı sağlayan yüce insanı aradı.Lakin yoktu.Eh aptallık bendeydi nihayetinde gelicek misin diye bile sormamış, üstüne tavır takınmıştım.Ama gelseydi eğer kendimi affettirebilirdim.
Otobüslere bindik.Ben ve biri bayan diğeri bay iki tatlı arkadaşımla arkayı doldurduk.Güle oynaya,sersemlemiş olarak Bilecik sınırlarına girdik.Otobüsten indiğimde saat sanrım 9.00 civarıydı.
Söğüt şenliklerine ilk defa katılıyordum.(büyük ihtimalle son olucak zaten)
Çadırlar vardı.Ramazan dolayısıyla yemek çadırları az kurulmuş pek rağbet yokmuş.Yine de tek tük gözleme satan yerler vardı.Bizde beklemeden girdik birine.Ayakkabıları çadıra girmeden çıkarıyorduk,yer sofrası vardı 7-8 kişiydik çay ve gözleme söyledik.Sigara içen arkadaşlar saolsunlar çadırı duman altı yaptılar.
4 defa aramadan geçtik.Cumhurbaşkanı geliyormuş sanırı ondandı bu boğucu güvenlik önlemleri.Devlet Bahçeli,Deniz Baykal ve son olarakta Cumhurbaşkanı konuştu.Diğer konuşanları hatta az evvel saydığım kişilerin neler konuştuğunu hiç mi hiç hatırlamıyorum.Zaten orda ne arıyorum ki ben ,neden burdayız ki, ne anlamı var şimdi başka türlüde eğlenebilirdik gibi ıvır zıvır sorularla beynim yeteri kadar doluydu.
Ve gitme vaktiydi..
Ne eğlenceli ne de sıkıcı diye tabir edemediğim pek garip geçen günün ardından otobüslerimize yerleşmiştik.
Beni saolsun çok önemseyen arkadaşım Fatih yanıma oturmuş,uykuya dalmış beni de pek güzel sıkıştırmıştı.Biraz daha kendinden geçseydi muhtemelen yolculuğumun geri kalanını otobüsün dışında yapmak zorunda kalıcaktım.
Tüm bunlar yetmiyormuş gibi pek yetenekli şöför bey yolları karıştırmıştı ve 1.5 saatlik yolu 3.5 saatte bitirmemize neden olmuştu.Artık boğulmak üzereyken İznik civarında dolandığımzda otobüsü bilal hava alalım kaptan yaa diye durdurmasa ben şimdi çoktaan oksijen eksiliğinden mefta olmuştum.
Evet otobüsün tek eğlenceli yanı bilalin de bizimle beraber yolculuk etmesiydi.Piknikte yakartop oynadığımzda hırsla o topu üstüme atmasını ve beni düşürmesini unutmuş gitmiştim.Artık bilal benim o yolculukta tek kurtarıcımdı.
Neyse ki hiç bitmicek sandığımız o yolculuk bitmişti.Eve doğru koşar adımlarla ilerledim.Ve saatlerce uyudum.
Biten günün ardından bazı şeylerde neden aramamam gerektiğini öğrenmiştim.Yaşanması gereken yazılıyordu,bizler de oynuyorduk.

meğer

2008-09-13T03:47:00.000-07:00

Sonsuz ertelemelerin birleşmesinden oluşan oluşummuş hayat..

içim gitti beee

2008-09-12T06:40:00.000-07:00

11 Eylül Perşembe günü Bursa'dan yola çıkabilirdim
Kuzenlerim beni garda karşıladıktan sonra hepberaber hünkara iskender yemeğe gidebilirdik
Ziyafetten sonra ben kahve diye tutturabilir gloria'nın verdiği beleş kahve kartlarının tadına varabilirdim
Sonra genç sivillerin ofisine uğrayıp hepberaber güle oynaya elimizde fenerlerle gece 3 teki eyleme katılabilirdik
Eylemden yorgun argın döndükten sonra mc donalds'ın kahvaltıya da bekleriz sözüne kastii tav olup gecenin 4ünde kahvaltımızı yapabilirdik
Pillerimiz bitmiş bir halde evimize gidip kendimizi yatağımızın şefkatli kolarına bırakabilirdik
14:00 e kadar uyuyup koşa koşa vicdan mahkemesine katılabilirdik
tünelden taksime yürüyüşüne katılabilirdik
arkasından pek güzel gezebilirdik

bunların hepsi olabilirdi.Eğer ki beytullah bey sitesine duyuruları erken asmış olsaydı.Şu erivan meselesiyle çok fazla oyalanmasaydı.
yapcak bişey yok maalesef bunları yaşamak yerine yazmakla yetiniyorum.

not:hiiç şirin msjlarınla suçunu hafifletmeye çalışma küçük bey.seni atomlarına ayırmamam için hala geçerli bir nedenin bulunmamakta!

yani

2008-09-11T15:12:00.000-07:00

Aramızda ki uzaklıktan tam 222 km eksilttin.Ben olduğum yerde kalmama rağmen gelen sendin.
inkar etme
km'ler yalan söylemez =)

herşey eskisi gibi ... mi?

2008-09-11T12:05:00.000-07:00

dün öyle garip şeyler oldu ki.yaşamsal fonksiyonlarımın düzgün çalışıp çalışmadığından bile emin değildim.
esti geçti birileri işte
hava akımında kalıp hertarafı tutulmuş felçli bir ben kaldım sonunda.

sağol varol

2008-09-10T09:22:00.000-07:00

dün bana yardımcı olmalarını istedğim aybük ve erene çok teşekkür ediyorum.Bana uğur getirdiler^^
Ne zaman bu bloğun şablonu,ismi biraz da içeriği daha iç açıcı oldu onunla aynı paralellikte hayatım da değişti sanki:)
hoş bir tesadüf.leziz bir başlangıç.

ağlamak istiyorum sayın seyirciler

2008-09-10T05:53:00.000-07:00

İki yılın sonunda tekrar bana iltifatlar ettin.Bu sefer alışkın olduğum cümlelere sadece kibar bir teşekkürle karşılık verdim canım^^

Sanırım bu büyük deney var ya.

Cern sıvılaşmamıza neden olucak.

Kaybolup gidicez.

Bu yüzden son defa hayat elimden tuttu ve beni çok mutlu etti :)

evet evet başka bir açıklaması olamaz.

ne diyorlardı hani?

ŞAKA GİBİ.

başına ve boynuna yeşil halka takan hatunlar gibi delirdim aslında =)

gelir misin? bence gelmelisin (A)

2008-09-08T13:33:00.001-07:00

12 Eylül 1980'de TSK 3. müdahalesini yapar ve,

*TBMM kapatılır

*Anayasa denen bir kavram artık yoktur

*1 milyon 683 bin kişi fişlenir

*7 bin kişinin idam cezası istenir

*517 kişiye idam cezası verilir

*idam cezası verilenlerden 50 si asılır

*388 bin kişiye pasaport verilmez

*30 bin kişi işinden olur

*937 film yasaklanır

*400 gazeteci için toplam 4bin yıl hapis cezası istenir

*gazetecilere 3bin 315 yıl 6 ay hapis cezası verilir

*39 ton gazete ve dergi yok edilir

*cezaevlerinde 299 kişi ölür

*144 kişi kuşkulu bir şekilde,

*14 kişi açlık grevindeyken,

*95 kişi çatışmadayken ölmüştür

*73 kşiye doğal ölüm raporu verilmiştir

*43 kişinin intihar ettiği bildirilmiştir

*16 kişi kaçarken vurulmuştur.

*en kötüsü de dünyayı yorumlamaya çalışan koca bir nesil köreltilmiş,

yerine televizyonlara bakmaktan uyuşmuş beyinlerle,günü yaşama derdinde,

daha rüşvetçi

daha kolaycı

daha vurguncu

daha kültürsüz

daha vurdumduymaz

daha saygısız

daha korkak bir nesil oluşturulmuştur.

İşte bunlar için darbeye dur de!

12 Eylül cuma günü saat 14:00-17:00 arası Bilgi Üniversitesi Dolapdere Kampüsü Mahkeme Salonu'nda Vicdan Mahkemesine katıl

18:30'da Tünel'den Galatasaray'a bizimle beraber yürü.

Ayrıntılı bilgi için:

http://www.70milyonadim.org/

e-mail: 70milyonadim@gmail.com

soğuk bi'şey

2008-09-08T12:09:00.000-07:00

bundan tam 1 yıl 16 gün önce,bayramlarda elini öptüğüm,kocaman ailemzi dağılmaktan kurtaran,tatillerde hepimizi toplayan sabahlara kadar hayatım boyunca bir daha asla yakalayamayacağım o sıcak sohbetleri yapmamızı sağlayan,pamuk prensesim,çok değerli annaneciğimi kaybetmiştim...
1 yıl 16 gün oldu görmeyeli..Bir ihtimal nice zamanlar onu görmemeye gebe gibi.

özledim çok.

Karşısına alıp nasihat vermesini,omuzlarını ovdurmasını,türküler söylemesini,gece kuzenlerimle yatmadığımızda dedeniz uyancak yatın hadi diye uyarmasını,her mimiğini,gözlerinin rengini,gülümsemesini çok özledim..
İlk defa bu kadar yakınımı kaybetmiştim.Ölümün soğukluğunu ilk defa iliklerimde hissetmiştim.Anneme verecek tesellim yoktu.
ilk defa düzenli olarak mezar ziyaretlerinde bulundum.
Ne kadar tarifsizmiş bu acı,ne kadar kelime emen bir durummuş meğer ilk defa anladım.
Her bayramı iple çekerken,tüm akrabalarımızla birarada olmanın hazzını yaşarken artık onsuz geçen o ilk iki bayramda dağıldığımızı görmek,kendi halimizde sessiz sedasız geçirmek ne kadar yıkıcıymış.
Şimdi sensiz geçirilicek 3. bayrama yaklaşıyoruz.Eskiden ramazan daha girmeden bayram planları yapılan bu evde kocaman bir belirsizlik hakim.Sen gittin ya yap-bozun en önemli parçası eksik kaldı sanki.
Seni,Sana ait olan herşeyi çaresizce özlemekteyim.

arka fona chopin daya

2008-08-29T02:28:00.000-07:00

yeniden kayıplara karışmanın nasıl birşey olduğunu anımsatıyor bana hayat.zar zor toparladığım umutlarımın bugün cenazelerni kaldırmakla meşgul ediyor beni..bunca dert sıkıntı ve yıkıntı arsında gün ışığımı aramaya çalışıyorum.tam bulmuş gibi olurken tekrar kaybediyorum.bedenim daha fazla ağırlığı kaldıramıyor.ben isyan etmiyorum ama.yine de etmiyorum işte.
benden daha kötülerini canladırmaya çalışıyorum zihnimde.işe yaramıyor.benden daha iyi olanlar geliyor.zihnim benimle oyun oynamaya bayılıyor.zihnim bile beni sevmiyor.önce karalanmış sonra yırtılmış daha sonra küllerim havada uçuşsun zerrem bile kalmasın diye yakılmış kağıt parçası gibiyim.bu saatten sonra herşey için çok geç olduğunu,asla eskisi gibi tıpkı o bembeyaz kağıt parçası gibi işe yarayamayacağımın farkındayım.
karalan sen,yırtan dostlarım,yakan ailem,zerremi bile bırakmayan hayatken herşey daha da ağır geliyor işte.çünkü beni benden eden en sevdiklerim-miş.
ben dokunaklı öyküleri sevmezdim.yaşattırmak zorunda değildiniz beni.
hayatımdan toparlanıp gitmenin tam vaktidir.

değişim

2008-08-28T02:03:00.000-07:00

dün sen sevin diye tekrar sosyalleşme adımlarımı attım.Gittim teşkilata seminere girdim.Seminerde piknikte gördüğüm ve seni bir an olsun aklımdan uzak tutmama neden olan komik çocuğu gördüm.Yine pek havalıydı.Aramıza bir genç adam girdi o yüzden muhabbet edemedik.piknikte o kadar kendi elleriyle hazırladı verdi köfteleri,o kadar geldi yanıma top oynadı,şebeklik yaptı ama bir muhabbet edemedik özel olarak:)
seminer güzel geçti.Lozan'la ilgili bir takımbilgiler verdi.Adam osmanlı döneminde kurulan ilk meclisten girdi şimdiki mecisten çıktı.Bıraksan sabaha kadar anlatırdı.Asker emeklisiymiş.Ama tam bir demokrasi aşığı.Öyle işte.
Bugün iletişim uzmanı olarak ilk görevime başlicam.Akşam 5 gibi satış temsilcisi ve ortağımla toplantımız var.Öle artık iş,ing. kursu,ehliyetti,dgsydi derken geçer koca bi sene.
Sana mail atmaya yeltendim sonra vazgeçtim.
öle işte...

sevmek zor

2008-08-20T05:57:00.001-07:00

kalbi kesince dışarıya taşan insan sürüsü...
bu olgu can yakar ve göz yaşartır o zaman ne diyoruz:
lanet olsun içimizdeki, bizden hatta çevremizdekilerden daha büyük olan insan sevgisine...

çark dönmeye devam ederken..

2008-08-20T05:51:00.000-07:00

yazıyor,siliyorum...
tekrar yazıyor,tekrar siliyorum
bu böyle devam ediyor....

replik

2008-08-20T05:48:00.000-07:00

3

2

1

motor

"o gözyaşları boşuna akmadı.."

kestik!

yaa öyle işte

2008-08-20T05:39:00.000-07:00

canım arkadaşım gizemin doğum günü nedeniyle 5 dk'da yazıverdiğim içimden gelen satırlardı 22. blog..paylaşmak istedim.ne de olsa artık yanımda ki tek destekçim sensin blog.
sanal şeylere bile bağlanabiiyorum aman ne hoş
salla..
herşeye rağmen gülebiliyorum ve dimdik ayaktayım.

akss S'ler çoğlasın daha da çoğalsııın

2008-08-20T05:31:00.000-07:00

Giss'M...
Ne zamandır yazmak istiyodum böyle bişeyi..Doğum gününe nasipmiş(8 dk geçti artık 19 ağustos idare et;) )Günlüğümü karıştırdıımda 18 ağustosu yuvarlak içine alıp 'bugün benim doğum günüüüüm iiki doğduum=)' yazan tatlı kız=)...İyi ki doğmuşssun ve iyi ki tanımışım seni..İyi ki yaa bu kııız nie bu kadaar farklı dedirtmişssin bana iyi ki başka renkleri de göstermişssiinn..Şu sıralar arkama dönüp baktığımda onca yenilgi,gösyaşı dert,şerefsizlerle,öfkelerle dolup taşmış anılarıma nasıl sabretmişim diyorum..Meğerse sizler gibi meleklerim varmış yanımda..Her anımda her ağlayışımda yanımda biten ,omzumda sakladığım el izleriniz varmış bana destek...Ara da güldüm yaa diebildiysem o aralar çoğunlukla sizinleyken olmuş meğer..mesela abBla da birimiz mutfakta birimiz koridorda birmiz balkondayken dışardan geçen bounce sesiyle salona koşmmız hızlı hızlı dans ettiğimzde,kola-kahve içip gülmekten karnımıza krampları soktuğumz da ve zeynebin hayata bakış açısını değiştirdiğimizde,nargilenin közünü yaktıımızda,milleti kafaya aldıımızda,serkanı rol icabı zeynebin sevgiisi yaptıımızda,suata peltek s ile suat dediimizde,benim radarları açtıımda,yeri geldiinde kendimizle bile dalga geçtiimizde,ve daha burda anlatamayacağım;) bir çok anımızla ne kadar güldüümüzü anımsamak,bu anıları sizlerle yaşamak her gizem denildiinde hemen o günleri hatırlayıp gülebilmem kadar güzel bişey yok ki.. bazen çok sıkıntılı olduum anlarda kendi kendime yaa senin dostların var kızım silkelen dediimde aklıma senin ismin de gelio ya..
işte bu şey gibi:
*zeynebin pembe hırkası => 10 ytL
*kola-kahve => 5 ytL
*nargile => 10 ytL*
Tarkan'ın albümü => 10 ytL*
çatlayana kadar gülüp eğlendiimiz,türlü türlü planlar yapıp kendiimiz bozduumuz,replikler türettiiğimiz o anların değeri, PAHA BİÇİLEMEZ geri kalan herşey için visa ;)
böyylede bişii işte gerisi sen tamamla be hatun 'fill in the blanks;);)'
özetle: şimdilerde çok uzaklarda da olsak,normal dostlar gibi(hiç normal olamadık kieee:):) )hoş beş edemesekte,birbirimize bazen çok kırılsak veya kızsaktabiliyoruz ki Merve'de ki Gizem,Gizem'de ki Merve hiç tükenmez..Yurtta o pencerenin kenarında o çok sancılı zamanlarda başlayan bu dostluk üzerine çok bok atılmaya kalkışsalar da ipleri kopartmak için türlü türlü şerefsizlikleri yapsalar da hatta az kalsın başarılı oluyor bile olsalar da yapamadılar işte..bende ki gizem hep aynı..Hep o gülen beni sevdiine inandıım ve çok sevdiim gizem hep kalbimde..hep kalbimdesin,hep kalbindeyim bırakalım bunu bizden başka kimseler bilmesin..çok fazla şeyler paylaşamıyoruz artık vıcıkk muhabbetlere de girmioruz ama seviyoruz be kendimizi=)önemli olan çook zamanlar geçse bile tekrar biraraya geldiimizde aynı muahbbetle birbirmize gülümseyebilmemiz..gerisi zaten hikaye;)
şimdii gelelim standartlaraaaa:):)doum günün kutlu olsuun aşkaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaam...nice mutlu yıllara hep birlikte inşAllah..senin bana yazdıın bi mektupta'sen varsan inan herşey daha farklı hayatımda'diye bi satır vardı aynen noktalama işaretine bile dokunmadan katılıyorum aşkaaam..
herşey BİZLE çook daha farklı be aşkaaaaaaaaam biiiiz böyleyiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiz;)iyi ki doğdun giss'm.. seni çook seven
______________MeRve*
ek:aks,akss ;);)

jilet gibiyim bugüüüüüün

2008-08-12T12:54:00.000-07:00

Sabah 5:30 gibi yatabildim..Canım arkadaşım erdemcim saolsun uyutmadı yine beni fotoğraflarını yolladı durdu:)
Sabah 11:30 gibi annem benimle kuzenim süü'yü kaldırıp hadi kalkın kahvaltıya gidiyoruz diye ayaklandırdı.Güzel bir kahvaltı çektikten sonra benle süü çarşıya gittik.Yarı uykulu kafası karışık napıcağını bilmez halde bile olsam yine de güzel bi gündü..
çok defa denedim bunu yani takmamayı yılmamayı inatla bildiğim yoldan devam edebilmeyi..Yine deniyorum ama bu sefer sessiz sedasız hallediyorum bir tek kendi kendime üzülüyorum dışardakilere yansıtmıyorum..
Hayat gerçekten yordu beni aslında=)Pilim bitmemiş ki yaşamaya aynen devam edebiliyorum:)neyse bugnlerde teomanın bugün şarkısı iyi geliyor bana..dinlemenizi şiddetle tavsiye ederim^^http://www.imeem.com/rambursman/music/Vgk-Va5v/kres_soz_muzik_teoman_bugun/

anla ya da anlama yeter ki karışma

2008-08-09T12:48:00.000-07:00

Hayat benim hayatım istediğimi yaparım!?
-Bana karışan bilmeden eleştiren anlamayan o kadar çok insan var ki...
Hangisiyle başetsem bilemiyorum..

yedim bitirdim kendimi

2008-08-07T18:05:00.000-07:00

Yaklaşık bir haftadır doğru dürüst uyuyamadım..Sabahlara kadar ya film izliyorum ya da pc de çok sevdiğim bir arkadaşımla muhabbet ediyorum.O da benim gibi aynı dertten yakınıyor.Ama konuşmamız sona ermeye yakın yarın gece aynı saatte demeyi ihmal etmiyoruz.Hatta o eh başka bir sabah ezanında buluşmak üzere diyor.Yatıyorum sabah 8-9 gibi ayaktayım.Yemek yemiyorum dışarı çıkmıyorum.
Neyse..
Asıl meselem şu:
içimde ki sıkıntıları kaygıları atamıyorum ve bünyeden yiyorum.

sabreden derviş bekleye bekleye ?

2008-08-06T12:30:00.000-07:00

Sanırım en zor şey beklemek..

içim sızlar AH!

2008-08-03T06:03:00.000-07:00

-21 Aralıkta tarihe“Sarıkamış Faciasi”olarak geçen harekât başlatılır.12o bine yakın askerimiz,kış kıyamete paltosuz,postalsız,gömlekle çarıkla tipinin ortasına sürülürler.

-22 aralikta Enver Paşa’nın emriyle 120-125 bin civarında Osmanlı askeri dondurucu soğuya rağmen yollara sürülmüştü.Bölge çoğu senenin dört ayı boyunca karlarla örtülüydü.Kar yükseklikleri kimi yerlerde bir metreyi geçiyordu.Sıfırın altında kırk dereceye düşen soğuk,düşmandan daha düşmandır.Yapılan harekât plânına göre 9.Kolordu Sarıkamış Dagları’nı,10.Kolordu ise Allahuekber Dagları’nı asarak Rusları Sarıkamış’ta kuşatıp imha edecekti

-Gündüz başlayan yürüyüşte çarıkları yumuşayan askerlerin çarıkları gece donmaya,bir mengene gibi ayaklarını sıkmaya başlar.Adım atmak neredeyse imkansızdır.Askerler oldugu yerde zıplar,atlar,kendini karların içine vurur ve ayaktan başlayan donma yavaş yavaş tüm vücuda yayılır.Düseni kaldırmamak için emir vardır.Zaten kimsede de kimseyi kaldıracak güç kalmamıştır.Neferler ordunun işaret taşları gibi yollara dizilirler.Kimi çömelmiş,kimi oturmuş,kimi yuvarlanmış,kimi bir agacın gövdesine dayanmış kardan heykellere dönüşürler.

*90.000 şehit.Tek kurşun atmadan...

-15 saatlik yürüyüşün sonunda,16.300 kişilik 30.tümenden geriye 1.400 asker kalır.Ve bitişimizin itirafını olayın sorumlularından Hafız Hakkı Paşa,başkumandan vekiline şu sözlerle özetler:

“Bitti paşam,ordumuzun kısm-i küllisi mahvoldu.”

-Enver Paşa hiçbir şey olmamış gibi İstanbul'a döner.Arkasında 90bin kefensiz karçiçeği bırakarak...Basını ele geçirmiş bu darbeci güruh sıkı bir sansür uygulayarak halkın Sarıkamış cephesinde olup biteni ögrenmesine engel olurlar.Faciayla ilgili bilgiler Ruslar vasıtasıyla Avrupa ve Dünya’ya yayılır ama hersey için artık çok geçtir.Bir sohbet sırasında Harbiye Nezareti Ordu Daire Baskani Behiç Bey’e bu facia için Enver Paşa şöyle der:“Bunlar nasıl olsa birgün ölecek degiller miydi!”1917 yılında Enver paşa ile karşılaşan Mustafa Kemal Paşa'nın Sarıkamış'ı hatırlayıp koskoca bab-ali kapısında bütün komutanlarının önünde enver paşa'ya

"Allah ve millet sizi lanetlemiştir paşa!"

diyerek haykırmıştır

90.000 askeri çölün ateşinden alıp beyaz buzda ölüme terk eden daha sonra ne gariptir ki afgan çöllerinde susuzluktan ölen enver paşanın komutasında ki mehmetciğimizin hazin hikayesidir sarıkamış..

cevap verme vazgeçtim

2008-08-03T06:02:00.000-07:00

Herşeyin sorumlusu incelikler..
Ya ince olucam diye dilinizin ucuna kadar gelen kelimeleri yutmak zorunda kaldınız,ya da kendinizi ifade etme yetisine sahip olamadığınız düşüncesine kapılıp hiç ince olamadınız..
Ayarlar hep bozuktu!
değer mi bilmem ama yine de incelik ayarını yaparak soruyorum sizlere:
-hayat kasıklarınızdan mı ibaret?
yerine
-hayat arzularınızdan mı ibaret?

hep orda otursakya

2008-08-02T13:34:00.001-07:00

Bandırmaya yolunuz düşerse ve su cafe ye uğrarsanız böyle şahane bir manzarayla güneşi uğurlarsınız

sakin olmak gerek

2008-08-01T05:15:00.001-07:00

ne zamandır söylemek istiyordum...
Rahatsızsınız.
neyden mi?
dinden,inançtan,inançlı kişilerin çoğunlukta olduğu bu memlekette yaşamaktan..Parti kapatılmadı şimdi daha bir rahatsızsınız..
İnançlı insanların avukat,doktor,mühendis olmasından,artık azınlıklar gibi davranmamalarından,bireylerini topluma kazandırma çabalarından..
hem rahatsızsınız,hem korkuyorsunuz..
Bu rahatsızlığın belirtilmesinde hiç bir sakınca yok bence..Dileğen dilediğini açıkça söylemelide..
Ama:
Neden onlar için " kendine demokrat onlar" derken kendinize dönüp bakmıyorsunuz..
nedir bu kendi fikirlerini başkalarına empoze etme çabaları?
Kimse tek kalıp düşüncelere sahip olamaz ki..
Bilmem haberiniz var mı Ankara da beyaz yürüyüş eylemi yaptık.Solcusu sağcısı lezbiyeni gayi hep beraber omuz omuza yürüdk,demokrasi istedik arkasından sahneye çıkan sanatçıların şarkılarıyla halaylar çektik ve dağıldık..
Bu yürüyüş haber yapıldı ve bir kaç okur yorum yazmış..
Hakaretlerin ardı arkası yok okuyunca donup kaldım nasıl bir nefrettir bu dedim..Sonunda okuyucu bir cümleyle noktalamış o da şu:
ipiniz çekilecek...

ne demek ki şimdi bu?
kimin ipi neden çekiliyor?
Ankara da yürüldü diyemi?

Aman abilerim,aman ablalarım yapmayın etmeyin yakmayın bu gezegeni..Gözünüzü bu kadar döndürmeyin...

Aranızda Pippa yı hatırlayan var mı?
İtalyan sanatçı..Hani Türkiye de hem tecavüze uğradı,hem öldürüldü.Gazeteler büyük ayıp yazdılar..
Gazeteler sapkınlığın kökenine inmek yerine sadece ayıp deyip geçtiler..
Hergün duyuyoruz tecavüz haberlerini..Boy boy sayfa sayfa en ince ayrıntılarına kadar iniliyor olayın sonra noluyor?
-kuru bir ayıp ve olay bitiyor..
Mesele şu : bu ülke siyasi çalkantılardan,sindirememekten,sürekli içi helyumla doldurulmuş bomboş gaz haberlerden,kartelleşen medyalardan dolayı kendi asıl problemlerini çözemiyor..Çözmek bir yana sorun nerde onu bile bulamıyor..
Nedir bu koltuk sevdası..Niyedir bu yönetme manyaklığı?

okudum. beğendim. paylaştım.

2008-08-01T04:33:00.000-07:00

Ama sonunda kendinden de sıkılır insan elbet. Gün gelir,terk edebilir en sevdiklerini bile. Bir tek yalnızlığımız,ömür boyu yalnız bırakmaz bizi. O yüzden bence aşk tek kişiliktir...

ya geçit vermessem?

2008-07-19T08:06:00.000-07:00

Hiç kabullenmek istemesem de,
geçmiş,geçer-miş..

içgüveysindenhalliceyimabi

2008-07-19T08:04:00.000-07:00

Bu aralar kendimi iyice dağıttım.Hiçbirşeyi düşünmeyen günlerini aynı manatonlukla geçiren herhangi biri olmayı kabullenmiş bünyemle yaşamaya çalışıyorum hayat denilen enteresan kavramı..

üstüm başım toz içinde acaba neden

2008-07-19T08:02:00.001-07:00

Farklılıklar..
Öldürmezler ama süründürürler..

hiçkimseleritanısaydınhiçkimselerolmazdı

2008-07-19T07:10:00.000-07:00

Çok derdin olduğunda ya da hayata artık farklı bir boyutta bakmaya başladığında içinde biriktirdiklerini paylaşabileceğin kimseleri ararsın.
Çoğu zaman o kimseler şen şakrak muhabbetlerde başrolleri oynarlarken sıkıntılı anlarında hiçkimse olmayı tercih ederler..
Sizlere oluyor mu bilmem ama bana bu durum bir ara çok sık olmaya başlamıştı..
Hayatımı sadece kendi hayatıma dahil etmeye başladıktan sonra,maskelerin ardındakileri görmeye başlamıştım.
Aslında hiçbirşeyin benim gördüğümü sandığım şeyler olmadığını farketmek,gece gözlerimi tavana diktiğimde,uykuya dalıp rüyalar görmek yerine uyanık kabuslar görmeme neden olmuştu.
Ağlama nöbetleri başlardı neye ağladığımı bile bilmeden..
Bu şehir beni çoğu kişiden kopardı,Bu şehirde kalbim kırılmaya yaralar almama ,o yaraların kanamasına sebeb oldu.
Ama kendime yaklaştırdı sanki..
Aslındalar katmaya başladım.Kanımı durdurmak için haberim olmadan gönderilen pamukları tek başımaya aramaya başladım.
Zor zamanlardan geçtim.Zor zamanların armağanı süzgeç..
Süzgeçin altında eriyip süzülenler beni üzerlerken üstünde inatla duranlar iyi ki lerle başlayan cümleleri kurdurdu bana.
Yine karışık oldu bu yazı:)
kafamın karışıklığının milyarda biri belki..
Güzel günlerin gelmesini bekliyorum.
Bahar da çoktaan geçti aslında..
Buna rağmen bekliyorum işte..
değer umarım..

.

2008-07-16T01:54:00.000-07:00

Tatil moduna adam akıllı girmiş bulunmaktayım=)Sabah 5 oldumu yat,13:00 de kalk .)
Aylaklıktan canım sıkıldı evet.

kendini kandırma

2008-07-14T10:56:00.000-07:00

içinde biriktirdiğin dertlerini nasıl açığa vurucağını şaşırdın sanırım küçük kız.Gayretle kapıldığın hayellerinin toz pembesine alışınca ağır geldi gerçeğin ağır renkleri..

of :)

2008-07-13T05:37:00.000-07:00

Bu tür günlerin en sıkıcı yanı:
sınavdan çıktığında n'aptığını kendin bile kestiremezken çevrendekilerin sana nasılsı? nasıl geçti? şeklinde yönelttiği sorular.
Bu durumdan nefret etsem bile yakın arkadaşlarıma sınavdan çıktığı zaman nasıl geçti diye sormadan da edemiyorum^.^
Cevaplarsa çoğu zaman aynı=)
*ya bilmiyorumdur
*bir ihtimal "bilmem fena değildi"
*çoğunlukla "zordu yaa!"
ben soruları yönelten kişilere bu üç cevabı da vermiş bulunmaktayım=)

not: beni asıl güldüren,sınav bittiğinde sınıftan çıkarken ayaklarımın hakimiyetini kaybedip az daha çocuğun üzerine yuvarlanıcak olmamdı.
Ayaklarımı nasıl kontrol edemiyorum yaa hayret bişii**

=)

kimse olamadım

2008-07-08T06:50:00.000-07:00

Ben hep iyi olmayı istedim az hata yapabilmeyi, kendimi ve çevremdekileri mutlu edebilmeyi hayal ettim.Öyle zamanlar geldiki sadece asalak olarak yaşayabildiğimi etrafımda değer verdiğim insanların bile beni böyle görebilme ihtimalini görmeye başladım.Ayağa kalkmaya çalıştım belkide ayaktaydım.Yürüdüğümü bilmeden koşmam gerektiğini hatırladım.Büyük laflar ettim büyük söylemler dinledim.Kendime güvendim herşey güzel olucak,olmalı dedim.3 kere aynı hedefe koşmaya başlarken aynı engele takıldım.Fena düştüm kan revan süründüm.Kan kaybından bilincimi yitirdim gerçekle hayali birbirine karıştırmaya başladım.Çok kere ölmek istedim sonra saçmalık yaşamalıyım dedim.Yaşamaya karar veren bendim dedim sonra anladım ki kararları veren ben değildim.Kararları verenin gözüne girmeye çalıştım.Beni yarattıysa ve ben bir mucizeysem yürümem konuşmam sevmem bunların hepsi yaşadığım hayat aldığım nefes akla gelen gelmeyen herşey her zerre mucizeyse mucize devam etmeli dedim.Devam ettir nolur diye yalvardım.Umudumu isteyerek devam ettirmeye çalıştım.Ses gelmedi işaret göremedim görsem ne değişirdi ne gibi şeyleri kabullenebilirdim?belki de üstümde fazlaca yük olurdu diye sessizliğe karşı tesellilerimi biriktirdim.
Yaptığım tek eylem belki ağlamak belki kendime acımaktı.İfadelerimle çeliştim işe yaramayan bir pislik olmadığımı kime kanıtlamam gerekir ki dedim hemen şimşek hızıyla cevabımı yine kendime verdim "Kendime"

Bazen bu hayat bu koşuşturmaca iyiler kötüler bilinenler bilinmeyenler bu döngü beni: "ya! neredeyiz? nereye gidiyoruz? neden geldik ? diye soruları sordurdu bana
Düşündüm düşündükçe sıkıldım sıkıldıkça durdum durdukça geriledim.
Peki asıl ilerleme düşünmekten geçerken neden düşünmem gerilememe neden olmuştu?
Anlam veremediğim bunca şey varken neden hala...?

Yazılarım ne kadar karışıksa aklımda ona kıyasen milyon kat daha karışık.İki yıldır beklediğim bir hayalin gerçekleşmesi için günler kalmışken acaba hayalim neydi gibi sorular sormaya başladım.Hayalimi diye nitelendirdğim şeyi kazandırıcak ya da kaybettiricek olan o üç saate yaklaştıkça kendimden tereddüt etmeye çalışıyorum.

Kendimle çetin bir savaş halindeyim.Bir yanım az kaldı yapıcaksın olucak bu sefer herşey değişicek derken,diğer yanım çok istediğini sandığın şeyleri aslında istemediğini farkettin bu iş olmicak diyor.
Geriye kfası karışmış bir ben kalıyorum.Teselli arıyorum yalvarışlarımda ağlıyorum sesim duyusun diye.
Mucize devam etmeli diyorum.Etmicekse ben çok yoruldum o zaman tamamiyle bitmeli diyorum.Sonrasın da bitmeli mi diye düşünüyorum biterse herşey biter diye sorulara başlıyorum.Deliliğin o ince çizgisini aştığımı farkederek düşüncelerimi durdurmaya çalışıyorum.
Devam eden ve beni ilerleten mi gerileten mi olduğuna bir türlü ıarar veremediğm döngü...
Çark dönmeye devam ederken bazı soruların cevaplarını zamanın vericeğini biliyorum ve bekliyorum.Ama zaman bana hep eksik geliyor..

Belkide ihtiyacım olan şey çayımı içerken yanına kattığım kekremsi tütn tadıdır.Dumanın dağılışında benim dağılışımı görüp ağlamamdır.

mazeretim var

2008-07-05T17:27:00.000-07:00

Bu sıcak günlerde etrafımda yaşamlarını süregelen şekilde devam ettiren canlıların bendn daha asabi olmalarına ANLAM veremiyorum çünkü onların 1 haftası sonra giricekleri kişisellik açısından ölüm kalım meselesi haline gelen sınavları yok.
Bencilsem bencilsin de.

hadi bakalım (:

2008-07-02T13:34:00.000-07:00

Bazen yeni başlangıçlar yapmanın bizlere iyi geliceğini düşünürüz..Bu blog sayfam hayatıma giren tek taze soluk bu aralar.

Küçük şeylere ağır anlamlar yükleyenlerdenim ben bu yüzden bu taze soluğun bana uğur getirmesini tüm kalbimle kimilerine göre tüm aptallığımla istiyorum.

Şimdilerde susmamı isteyenler çevremde bu kadar çok yoğunlaşmışken onlara susup sadece bu sayfalar konuşmak istiyorum..

Hatalarım olursa şimdiden affola..

e o zaman hoşgeldim(:hadi bakalım olabildiğince uç şimdi... burda kimse kimseye karışmaz.